۱۳۸۸/۱۲/۳ ۱۲:۸     بازدید:۲۷۹۰       کد مطلب:۸۹           

  تقديم به:                                                            

جانبازان  صبورو فداکار ميهنمان

به ويژه بزرگ جانباز انقلاب

حضرت آيت ا... خامنه اي

قدرداني و سپاس

در اين فرصت نام نيک برخي عزيزان که در بسامان رسيدن اين پژوهش   نقش شاياني داشته اند ‘بايسته است ياد شود:

- نخست از استاد گرانمايه جناب آقاي محمد اسماعيل خديوي که چون هميشه ما را  ازعنايات بي دريغ خود بهره مند کردند‘ بي نهايت سپاسگزاريم.

همچنين از :

- رياست محترم بنياد جانبازان  شهرستان فردوس‘ جناب آقاي سلحشور

                                                                                                                                                   -  و کليه جانبازان عزيز و صبور‘ که صميمانه ما را ياري         کردند ‘از دل و جان سپاسگزاري مي کنيم                                                                                      

خاطرات جانبازان فردوس

نگارش : راضيه سالار پناه

        ناظره باغبان

با راهنمايي استاد ارجمند:

        جناب آقاي خديوي

فهرست

مقدّمه                                                                               1

ازفردوس تا تبريز / علي ادريسي                                          4

رؤیای صادقانه / حسین اصغری                                             8

قهرمان کربلا / حسین اصغری                                             9

کلاه آهنی / حسین اصغری                                                  10

محاصره / حسین اصغری                                                    11

اشتیاق / حسین اصغری                                                     13

روزهای سخت / تقی بنی اسد                                            14

بازمانده /  تقی بنی اسد                                                    16

مردان بی نام و نشان / علی اکبر دیاری                               19

سجده شکر / ابراهیم رحمتی                                             22

رویین تنان حرز /  غلامرضا زراعتی                                    25

نیمه شعبان / غلامرضا زراعتی                                         28

امداد غیبی /  غلامرضا زراعتی                                             29

عملیات میمک / محمد حسین سالاری فر                           32

آخرین بوسه بر رخ یار / محمد تقی شریف زاده                     41

عراقی های ترسو / محمد عقیقی                                      46

دورکعت نماز عشق / محمد حسن عیدی                            48

تعبیر خواب / علی فیروز نصیرایی                                   57

زائر کربلا / محمد رضا فیض آبادی                                   59

آب و عطش / محمد رضا قوی بامداد                                67

یاد آن روزها / محمد رضا مدبر محبّی                           69

دشمنان امروز / خداداد مرادی رمضانی                        76

عنایت خداوند / جواد میرزایی                                   80

تنها ماندم / علی ناظری                                             82

غریب آشنا / باقر یاری                                                85

دست تقدیر / باقر یاری                                              87

شکست اولین گام پیروزی / علیرضا یاری                   92

                لبخند ماندگار / حسین یزدان پناه                            94

                         پيوست  : عکس ها 

خدمات رايانه اي پرديس

      باغستان فردوس

هرکس در راه خداوندمجروح شود در حالی وارد قیامت می شود که بویش چون بوی مشک است و نشان شهادت دارد.پیامبر اکرم (ص)

پیچ و خم روزگار عجیب و غریب است. روزگاری جنگی بود و مرگی، گلوله، ترکش، آتش، خاک و خون، جنون، باروت و بمب های شیمیایی. وقتی دشمن آتش در این سرزمین انداخت و شعله های سرکش و مغرور آن بخش وسیعی از خاک سبز ما را فراگرفت، جوانانی از نسل آفتاب، تابندگان راه هدایت بی ادعا و پاک سرشت همچون امام و مقتدایشان، خمینی عزیز، از تن خاکی خود گذشتند و به افلاکیان عشق اقتدا کردند. جوانانی که خود را در دل آتش رها کردند، با آتش پنجه در پنجه افکندند و خود را سوختند تا سرزمین و آیینشان سبز بماند.آن ها بدون این که هیچ هراسی به خود راه بدهند سال ها دل به خدا و تن به توفان سپردند و سرانجام به رسم هدیه عضوی از بدن خود را که از خدای سبحان امانت گرفته بودند، تقدیم حضرت رب العاالمین کردند. همان هایی که سخن از اجر و پاداش دنیایی، اسائه ادب به منزلت و مقام آنان است و دنیا با همه زرق و برق ها و اعتباراتش به مراتب کوچک تر از آن است که بخواهد پاداش ترفیع درجه مجاهدان فی سبیل الله گردد و آن مجاهدان جان برکف بزرگ تر از آنند که گوهر زیبای عمل خود را با عیار زخارف دنیا محک بزنند.                             

جانبازان دانش آموختگان مدرسه عشق و شهادت هستند. آن ها به راه پیشوای خود خمینی کبیر، سر نهادند و در دانشگاه کربلا تربیت شدند تا حماسه آفرین خون، جهاد و استقامت باشند. در روزهای تاریخی دفاع مقدس در میادین جنگ و شهادت همچون شیران تیزپای به دشمن می تاختند و شب ها در سنگرهای وصال خاکی به مناجات و راز و نیازمی پرداختند و از قاضی الحاجات طلب عفو و رحمت می کردند و در آخر دعای "اللهم الرزقنا توفیق الشهاده سبیلک" را سر می دادند.

آنان کجایند امروز و ما کجاییم فردا! همان جانبازانی که در جامعه امروز بار مظلومیت خود را به دوش می کشند و دم برنمی آورند. جانبازانی که دیوار و عصا تکیه گاه راه رفتنشان است. پدران جانبازی که پای رفتن به مدرسه عزیزانشان را ندارند. آیا می دانیم آن ها چه می کشند؟ آیا می توانیم دردهای نگفته شان را ترسیم کنیم؟

جانبازان نام آوران عرصه خونین جنگ و حماسه و نبردند؛  صاحب نامان عرصه های ژرف و شگرف علم و عرفان و مذهب. به شهادت تاریخ هیچ قوم و ملتی به اندازه ملت رشید ایران در دامن خویش دلاوران حماسی، اسطوره ای و عرفانی پرورش نداده است. قهرمانان حماسه ساز ما در جبهه های جنگ تحمیلی، روحشان آکنده از فضایل انسانی و الهی بود و ملت های دیگر همواره این نام آوران دنیای اساطیری – عرفانی ما را ستوده اند و چه بسا آرزوی داشتن چنین کسانی را در خیال پرورانده اتد.

جانبازان دلاور ما در هر جبهه ای از جبهه های مقدس ردپایی از خود گذاشته اند و آثار آن ها را در تمامی جبهه های غرب و جنوب می توان دید. آن ها گاه در لابهلای کوه های سر به فلک کشیده کردستان به جستجو و دفاع مشغول می شدند و گاه در میان امواج خروشان کارون و اروند در پی دیار دلدار تن به توفان دریا سپرده اند که حکایتشان یک تاریخ حادثه را در برابر ما آشکار می کند. در مقام جانبازان همین بس که آیت الله خامنه ای، رهبر فرزانه انقلاب در ستایش آنها چنین می فرمایند: "جانبازان ما عمدتاً از همین مجموعه فداکار تشکیل شده اند؛ یعنی کسانی که با همین احساس و همین روحیه از محیط شغلی، درسی، کاری و خانوادگی خودشان بیرون آمدند و در همان میدان خطر رفتند و تا مرز شهادت هم پیش رفتند. منتها شهادت نصیبشان نشد و به زندگی برگشتند. لیکن با نقص جسمانی سلامت خودشان را فدای این راه کردند و بعد هم صبر نمودند.

وقتی جانباز صبر می کند، وقتی پای خدا حساب می کند، وقتی یک جوان نیرومند زیبای برخوردار از محسنات طبیعی با از دست دادن پا، دست و ... در میان مردم راه می رود در حالی که خدایش را شاکر است و احساس سربلندی و سرافرازی می کند که در راه خدا فداکاری کرده، این قیمت و ارزشش از شهدای ما کم تر نیست و گاهی هم بیش تر است."

برای آشنایی با تعدادی از این دریادلان و ثبت روحیات والای زخم خوردگان شب وصال، موضوع "خاطرات جانبازان فردوس" را به عنوان پژوهش درس "مدیریت کار عملی در سازمان ها" انتخاب کردیم که خوشبختانه این موضوع با استقبال استاد گرامی، جناب آقای خدیوی، و مسؤولان بنیاد جانبازان شهرستان فردوس همراه شد و همکاری و مساعدت لازم در زمینه دیدار ما با جانبازان به عمل آمد. ما نیز دل به ناگفته های شنیدنی شان دادیم و از آن ها خواستیم خاطرات نهفته در قلبشان را برایمان بازگویند. از لحظه لحظه عشق و ایثار برایمان گفتند، از خداحافظی با مادر، از شب های عملیات، از صفای اروند و کارون، از مناجات های شبانه، از وداع دوستان و شهادت همرزمانشان و از دلتنگی هایشان و خلاصه از عشق و صفای جنگ برایمان حرف زدند. برای آن که صفا و سادگی روزهای بی آلایش جبهه و جنگ برای خوانندگان مجسم گردد، به رسم امانت، بدون هیچ تغییری، خاطرات به یادماندنی جانبازان را ثبت کردیم، تا شاید قسمتی از وظیفه مان را نسبت به این اسطوره های گرانقدر ایران اسلامی به جا آورده باشیم.

امید است که رشحه ای از انوار درخشان آن جوانان هم عصر نسل خورشید دیروز، چراغ راهنمای زندگی نسل جوان امروز ما که تشنه معارف حقیقی، فرهنگ و ادبیات دفاع مقدسند، گردد. و فریاد بلند مردان با صفا و بی ریا در جای جای این سرزمین طنین انداز شود.

علي ادريسي     جانباز 35درصد

تاريخ ومحل جانبازي : 1 / 11 / 65 ؛  شلمچه ؛

در سال 1365 طبق درخواست يکي از دوستان که در لشکر 21 امام رضاع بود به همراه تعدادي ديگر از دوستان به منطقه جنوب اعزام شديم . مارا { چون اموزش ميني کاتيوشا موشک انداز 107 ميليمتري } ديده بود يم { سال 62 } مستقيما به قسمت ميني کاتيوشا بردند وبعد از چند روز به خرمشهر ومنطقه شلمچه بردند ودر آنجا مشغول سنگر سازي به صورت تقريبا مخفيانه شد يم . وپس از سنگر سازي وانبار مهمات وآماده باش عمليات کربلاي 4 شروع شد وچون قبل از عمليات عراقي ها بو برده بودند عمليات بدون موفقيت خاتمه يافت اما فرماندهين محترم پس از مدت کمي با برنامه ريزي ما هرانه وخوبي عمليات کربلاي 5 را طرح ريزي کردند. عمليات شروع شد. مارا که تعداد 8 نفر بوديم به خط بردند وچند روزي در خط بوديم . وبه حول وقوه الهي اين چند روز کارمان را با موفقيت انجام داديم وبراي استراحت به خرمشهر برگشتيم . بعد از گذشت دوشب  دوباه به همراه دوستان به خط رفتيم . قبضه ما روي ماشين جيپ کارگذاشته شده بود. ماموريت داخل خاک عراق کنا رود خانه وپاسگاه دويجي عراق بودکه توشط نيروهاي ايراني آزاد شده بود. روزي که حرکت کرديم راننده ماشين آ قاي حسن غلامي واينجانب علي ادريسي وآقاي محمد غفاري هم همراه ايشان بود يم .ساعت تقريبا 3 بعداظهر بود .گلوله هاي توپ وتانک وخمپاره ها يکي پس از ديگري در کنار جاده بر زمين مي خورد اما ما با خوشحالي تمام وبا خواندن شعر هاي محلي وصلوات از جاده خرمشهر؛ اهواز گذشتيم. وپس از آب گرفتگي به محل ماموريت رسيديم بچه هاي ديگر هم { آقاي احمد کرامتي ؛ آقاي سالار بوستاني ؛ آقاي فرهي ؛ شهيد عنصري ويکي از بچه هاي مشهد} زودتر از ما رسيده بودند . شروع به سنگر سازي وکانل کني کرديم وسنگر مهمات را آماده کريم . فقط صداي انواع سلاح ها و هوا پيما ها  مي آمد . انواع هوا پيما هاي جنگي بعضي وقتها در اسمان ديده مي شد حتي هوا پيما هاي قار قاري که مي گفتند از جنگ جهاني دومند بچه ها را با کاليبر هدف قرار مي دادند . اما بعضي وقتها هم فانتوم هاي ايران به طور ماهرانه بر بالاي نخلها به طرف عراق ماموريت مي رفتند وپس از زدن چند ين هد ف؛ نيروهاي پياده و خودي را شاد مي کردند هليکوپترهاي هوا نيروز همين کار را مي کردند . گلوله هاي خمپاره در چند قدمي ما به زمين مي خورد ما تقريبا در خط دوم بوديم و با تيرهاي کاليبر, توپ و هواپيما سروکار داشتيم. روزي ماشين آيفا برايمان گلوله آوردومن براي تخليه آنها بالاي ماشين رفتم  براي اولين بار ,

صداي وزوز تير مستقيم که  بالاي  سر واز کنار گوشها رد مي شدرا احساس ميکردم .ماشين 400 گلوله داشت { هر گلوله 18 کيلوگرم } وتقريبا 10 الي 12 دقيقه بيشتر طول نکشيد که همه آنها تخليه شد . گلوله هارا که خالي کرديم آقاي عباس زال که جزء فرماندهين بودند با ماشين جيپ آمد وضمن خسته نباشيد به ما گفت لا اقل مقداري خاک روي اين مهمات بريزيد که ترکشي به  گلوله ها نخورد من وچند تن از دوستان طبق نظر فرماندهي چند عدد برانکارد آ ورديم وروي گلوله ها گذاشتيم وقتي داشتيم کانالي از سنگر تا پاي قبضه مي کنديم هواپيماهاي زيادي در آسمان بودند  ويکي از آنها با کاليبر بر روي نيروهاي ما تير اندازي مي کرد بچه ها داخل سنگر داخل کانال وکنار ما شين دراز کشيد ند من هم داخل کانال دراز کشيدم اما صداي انفجار خيلي نزديک به گوش رسيد که ناگهان پاي چپم کنار گوش راستم  نشست به طوري که خون داخل گوشم را پر کرده بود. محکم با دو دست ران پايم ا گرفتم که خون نريزد . به آقاي غفاري که با ما بود گفتم پايم را ببندد که چفيه را بر پايم بست بعد هم حس کردم که ساق پايم هم زخمي است با چفيه خودم ساق پا را بستم کانال کوچکي را کنده بوديم يک طرف آن خاک ريز بزرگي بود که سنگر پشت خاک ريز  به طرف عراق بود ومن داخل کانال به پشت دراز کشيده بودم  در طرف چپم  بين درب سنگر وتقريبا جايي که خوابيده بودم در طرف چپ  گودال مانندي بود که چند عدد بيست ليتري اب داخل آن بود  منطقه توسط هواپيما بمب باران مي شد. بمب باران خوشه اي به گونه اي بود که اول گلوله هاي مانند بشکه از هواپيما شليک مي شد وبعد نزديک زمين به صورت گلوله منطقه وسيعي را تحت انفجار قرار مي داد  يکي دوتا از خوشه هاي هواپيما در داخل گودال خورده بود که اقاي کرا متي ومن زخمي شد يم ومحمد ابراهيم  عنصري هم شهيد شده بود . بچه ها اول فکر مي کر دند که شهيد عنصري بيهوش است آب سرد به صورتش مي پاشيدند اما يکدفعه متوجه شده بودند که زير باد گير روي سينه اش زياد ملايم است  وترکش به قلب نازنينش اصا بت کرده بود آتش چنان زياد بود که يکي از دوستان هم سنگر ميگفت تا مو قعي که آمبولانس مي آيد کلاه اهني را روي صورتت بگير ترکش از بالا به صورتت اصابت نکند من خيلي تشنه بودم  به يکي ازدوستان گفتم که به من مقداري آب بدهد واو مي گفت که اب خونريزي را بيشتر مي کند. ولي تشنگي امانم را بريده بود با زرنگي گفتم که کسي که ترکش به شکمش خورده نبايد آب بخورد من که پايم ترکش خورده وبالاخره د و ليوان اب به من دادند تقريبا بعد از گذشت نيم ساعت بيشتريا کم تر امبولانس آمد وبا همان برانکارد هايي که خودم اورده بودم{ براي سنگر هاي مهمات }  مارا به پشت خط بردند جالب توجه است که وقتي داخل آمبولانس بوديم آقاي کرامتي به من گفت علي چه شده؟ گفتم پايم مجروح شده است وگفت من که مرده ام . به ابراهيم عنصري که در وسط ما بود اشاره کرد وگفت ابراهيم که نفس نمي کشد وبعد با صداي ضعيف شروع کرد به  زمزمه شهاد تين . من که بيشتر حواسم جمع بود توسط خودم وهمسنگرانم  فورا زخمها را بسته بوديم وزياد خون ريزي نداشتيم وقتي مارا به بيمارستان صحرايي ويا اهواز رساند ند لباسهايم را با قيچي مي بريدند ومن به ياد لباس ميت افتادم يکي سرم وصل مي کرد ويکي با دوربين عکاسي عکس مي گرفت همان وسايل جيبم که حد ود 1400 تومان پول وکارت و .... بود را برداشتند ونوشتند . از من پرسيدند که از کجا اعزام شدي/ گفتم از فردوس خراسان وچند سوال ديگر که نفهميدم چه شد . دو مرتبه که کمي به هوش بودم روي برانکارد ر کنار هواپيماي بزرگ که صداي زيادي داشت به همراه عده ي زيادي  از مجروحين هستم وباز بي هوش شدم وباز خودم رادر داخل هواپيماکه در اسمان بود ديدم پرستاري با لباس سفيد در وسط هواپيما ايستاده بود به او گفتم که سرم را بالا بگيرم وپرستار هم گفت نه لازم نيست صداي ناله واخ وبيداد مجروحين بلند بود . بي هوش شدم بعد که چشم باز کردم در سالن بيمارستان بزرگ بودم که آ نجا تبريز بود .  

حسين اصغري جانباز 25 درصد

تاريخ و محل جانبازي :   23/12/63 جزيره مجنون   29/12/ 64 فاو

سال 64 بود ، عمليات والفجر 8  . وظيفه بنده کار مخابرات و بيسيم چي بود . در قسمت محور ابوذر انجام وظيفه مي کرديم . به يکي از نيروهاي پاسدار مشمول گفتم که بعد ا زعمليات برويم براي سنگرهاي کمين خودي خطهاي تلفن بکشيم که از بي سيم کمتر استفاده کنيم . يکي از اين برادران به من گفت که مي خواهي ما را به کشتن بدهي ،ما هنوزآرزو داريم و....         

بااين که من مسئول و فرمانده بودم ، غيرتم اجازه نداد که با او برخورد کنم . تصميم گرفتم اين کار را خودم انجام دهم . آن شب ، شب جمعه بود .دعاي کميل در فضاي خيلي معنوي و عرفاني برگزار شد . دعا که تمام شد ،به بيسيم چي خودم که رحمت ا... احمدي بود گفتم بيا با هم برويم خط تلفن را بکشيم . ولي ديدم آتش دشمن خيلي شديد است تصميم گرفتيم کمي استراحت کنيم تا آتش دشمن بخوابد .تا ساعت 1 شب خوابيديم . در خواب ديدم که خط تلفن را وصل مي کنيم . به جاي اينکه خمپاره بيايد من را مجروح کند خمپاره شصت آمد به بدنم برخورد کرد و تمام بدنم تکه تکه شد . سراز تنم جدا شده و با همين حال هم صحبت مي کردم [1]

در همان عالم خواب يک نوري از طرف جزيره بوارين نزديک شد، سر بريده مرا با دست بالا آورد و گفت : ”مادر تو مرا رو سفيد کردي ‘‘ ومن در همان حالت خواب جواب دادم : ” من که مادر ندارم ‘‘ که ايشان فرمودند :”من مادر تمام رزمندگان حضرت فاطمه زهرا ( سلام الله عليها ) هستم . ‘‘

در عالم خواب متوجه نشدم و ا زخواب بيدار شدم  خيلي ناراحت شدم . به آقاي احمدي گفتم بيا برويم خط تلفن را بکشيم . قرار بود به سنگرهاي کمين تلفن بکشيم . سنگرهاي کمين سنگرهايي بود که از خاکريز نيروهاي نگهبان صد متر جلوتر بود  تا معلوم نشود  اين جا سنگر است . هم سطح زمين بود و فقط چند کيسه در اطرافش چيده شده بود . وقتي تلفن به آخرين سنگر کمين رسيد و مي خواستيم وصل کنيم و ارتباط برقرار کنيم ،‌همان خمپاره شصت که در خواب ديده بودم آمد و در کنار سنگر به زمين رسيد و منفجر نشد . من فورا خودم را داخل سنگر انداختم و در همان لحظه تيري آمد و درست از وسط قوزک پايم رد شد . بالاخره ارتباط برقرار شد . وقتي کار تمام شد برگشتيم واز خاکريز رد شديم و وارد جاده شديم . خمپاره شصت دوم آمد وما داخل شيار گريدر که از جاهاي ديگر گودتر بود دراز کشيديم . خمپاره در يک يا دو متري من به زمين رسيد و منفجر شد . 72 ترکش به بدن من اصابت کرد .

بعد از يکي دو هفته در بيمارستان شهيد لواساني تهران به هوش آمدم . در همين اواخر متوجه شدم که داخل جمجمه ام ترکش دارد . دکتر مشهدي نژاد به من گفت تعجب مي کنم که شما رواني نيستيد و من اين امر را از عنايات حضرت فاطمه زهرا سلام الله عليها مي دانم .

آخر سال 64 ,‌نزديک تحويل سال بود . عمليات والفجر هشت بود و عبور از اروند . رد شدن از اروند چندان کار ساده اي نبود . در طول مسير اروند نهرهايي باز کرده بودند . در زمين خاکي قايق ها مستقر بودند. نيروها داخل قايق ها نشستند . برادر مسني به نام نورا... حسيني  وقتي مي خواست از اروند رد شود پرت شد داخل آب و تمام نيروها هم از انجا رفتند .

صبح روز بعد داخل قرارگاه آقاي حسيني را ديدم. خيلي تعجب کردم . جلو رفتم و از ايشان پرسيدم : ”که شما داخل اروند افتاديد چطور شد که الان اينجائيد ؟‌‘‘  اشک از ديدگانش سرازير شد و گفت:” در لحظات آخر جان دادن بودم . اميدم قطع شده بود . نمي دانم چطور شد که يکدفعه نام ابوالفضل بر زبانم جاري شد . همين که يا ابا الفضل را گفتم شخصي با يک دست داخل آب آمد و با همان دست مرا به آن طرف اروند رساند . به قدري ذوق زده شده بودم که متوجه نشدم که قضيه چيست ؟ حدود صد متر به طرف خط حرکت کردم . وقتي به پشت سر نگاه کردم نور عجيبي ديدم . به خود آمدم . از خودم پرسيدم چرا سؤال نکردم شما چه کسي هستيد ؟ سريع برگشتم . هرچه نزديکتر مي شدم نور بيشتر و بيشتر مي شد . با همان نور شروع به صحبت کردم . پرسيدم شما چه کسي هستيد که با چنين قدرتي مرا از داخل اروند نجات داديد . گفتند من از رزمندگان گله مند هستم چرا که در زمان امام حسين ,,قهرمان و علمدار امام حسين ابوالفضل بود . در تمام عمليات هامن شما را همراهي مي کنم ولي هيچ نامي از من نمي بريد .

من که از ديدن ايشان خيلي خوشحال شده بودم خدا را به خاطر اين عنايتش شکر کردم و بعد از اين ماجرا حاج صادق آهنگران ” اي قهرمان کربلا اباالفضل ‘‘ را خواند.

در عمليات والفجر 8 يکي از نيروهاي عراقي آمده بود پشت خاکريز . ( بين جاده ام القصر و فاو ) و پشت يک نخل خرما کمين کرده بود. همين که يک آرپي جي زن از ما بلند مي شد مي خواست تانک ها را بزند, چون فاصله زيادي بينمان نبود ،‌آن فرد عراقي نيروي مارا مي زد و هيچکس هم نمي توانست کارش را انجام دهد و بچه هاي ما يکي پس از ديگري شهيد مي شدند . تانک ها مستقيم جلو مي آمدند و نزديک خاکريز ما بودند .

نمي دانستيم دشمن از کجا ما را نشانه مي گيرد و تيراندازي مي کند . از همان کنج خاکريز (‌يک سمتش مي رسيد به جاده فاو بصره و سمت ديگرش به جاده  فاو اما القصر ) سمبه اسلحه رادر آوردم و يک کلاه آهني را روي آن گذاشتم . سرم را نمي توانستم بالا بياورم . کلاه آهني را بالا آوردم . يک تير از پشت همين خاکريز آمد . وقتي از وسط کيسه هاي خاک نگاه کردم ، سه چهار متري خاکريز ما دشمن کمين کرده بود . بالاخره من مرتب کلاه آهني ام را بالا مي آوردم و اوتيراندازي مي کرد . از زير کيسه ها نگاه مي کردم تا کي جعبه نوارش تمام شود . مي توانستم با يک نارنجک او را از بين ببرم ولي اين کار را نکردم . تخصص من آرپي جي نبود ،‌در سال 63 چند گلوله آر پي جي شليک کرده بودم ولي بعد ازآن با آر پي جي کار نکرده بودم . وقتي جنازه فرماندهان و هم رزمانم را ديدم ، خيلي ناراحت شدم .آر پي جي را برداشتم و وقتي نوارش تمام شد و مي خواست جعبه نوارش را عوض کند ،‌سريع با آرپي جي شليک کردم از فاصله 3 يا 5 متري او را زدم. در اين حال بود که کم کم حرکت تانک ها به طرف ما متوقف مي شد و من لطف خدا لحظه به لحظه بيشتر درک مي کردم .

شهيد يونسي فرمانده تيپ سه لشکر نصر يود . در عمليات بد ر در سال 63 ما در تيپ 4 مستقر بوديم که ايشان براي سخنراني به جايگاه ما آمدند . شهيد بسيار خاکي بود . در عمليات دوش به دوش بچه ها مي آمد با اين که پاسدار بود همان لباس عادي که بچه ها مي پوشيدند , مي پوشيد . دشمن, پاسدارها را خيلي اذيت مي کرد و شهيد هميشه در خط با لباس بسيجي بود . در عمليات بدر نيروها را به وسيله هليکوپتر داخل جاده و به طرف محور عملياتي هليبرد کردند . از آنجا عمليات شروع شد و روز بعد هم متوقف شد . نرسيده به جاده بصره ( حدودا 700 _ 800 متري به جاده ) نيروهاي اطلاعات عمليات, جاده اي را که وصل مي شد به دشمن منهدم کردند نيروهاي ما کمي عقب نشيني داشتند چون در آن منطقه آتش زياد بود  . با منهدم شدن جاده نيروهاي دشمن کمتر مي توانستند تانک ها را به سمت ما حرکت دهند ، البته داخل اب مي آمدند ،‌از دو طرف ما را محاصره داشتند .

من با شهيد احمديان بودم . ما در حدود 48 ساعت نه نمي توانستيم  به جلو برويم و نه به عقب برگرديم . بايد تسليم دشمن و اسير مي شديم . کاملا در محاصره دشمن بوديم. از سه طرف دشمن ما را محاصره کرده بود .

چند تن از بچه هاي اطلاعات که جاده را منهدم کرده بودند ،‌اسير شدند . اين نامردهاي خبيث نيروهاي ما را  داخل سنگر بردند و سنگر را منهدم کردند . شهيد احمديان مي گفت برويم اسيرشويم،  وقتي آن صحنه را ديد فهميد با اسراء چه مي کنند . گفتم : همين جا مي مانيم . يک درصد اميد داريم . چون کارمان بيسيم بود سلاح دفاعي به همراه نداشتيم فقط يک اسلحه کلاش داشتيم . 48 ساعت در محاصره بوديم . شهيد چراغ چي قائم مقام لشکر بود . يک ماشين جيپ 106 آمد و دويست يا سيصد متر مانده تا به ما برسد شليک کرد . چند عدد گلوله شليک کرد و 106 گير کرد . بعد با آرپي جي  شليک کرد.

به شهيد احمديان گفتم بايد ما هم يک عکس العملي از خودمان نشان دهيم که بفهمند اينجا نيروهاي خودي هست تا به ما شليک نکنند . کمي جستجو کردم ، يک آرپي جي به گل ماليده وسط گل ها بود . به شهيد احمديان گفتم ( شهيد احمديان در سال 64 درعمليات والفجر 8 شهيد شد ) بلدي شليک کني ؟ گفت‌:‌نه من اصلا آرپي جي بلد نيستم . آدم را پرت مي کند و کمکي لازم دارد . گفتم من کمکت مي شوم . گفت : نه  . شهيد احمديان از نظر جسمي از من پرقدرت تر بود . گفتم هر چه بخواهد مي شود و بلند شدم و گلوله آر پي جي را شليک کردم . اتفاقا به دوتانک عراقي خورد . نه اينکه من درست شليک کرده بودم بلکه تانک هاي زيادي در آن نواحي بود که به هر جا مي زدي به تانک مي خورد . شهيد چراغ چي فهميد که نيروي خودي هم وجود دارد . بعد رو به طرف ما کرد و مقداري از تانک ها ي دشمن را منهدم کرد . يک نامردي با گلوله کاليبر پيشاني شهيد چراغ چي را نشانه گرفت . ما از انجا که شهيد چراغچي آتش مي ريخت کمي توانستيم به عقب برگرديم . به عقب آمديم . 50 _60 متر داشتيم که به شهيد چراغ چي برسيم ،‌ديدم شهيد روي ماشين 106  افتاده است . مي خواستيم شهيد چراغ چي را به عقب برگردانيم ،‌روي پت هلي کوپتر ميداني بود که از آنجا نيروهاي ما را با چار لول هدف قرار مي دادند . از همانجا شهيد را با هليکوپتر به عقب برگرداندند و به خارج اعزام کردند ولي جراحت زيادبود و شهيد شد  ما زندگي خود را مديون شهيد چراغ چي هستيم چرا که ما را ازمحاصره دشمن نجات داد .

سال 63 بود.براي اعزام به جبهه آماده شده بوديم . از فردوس هرطور بود به مشهد رفتم .در مشهد داخل استاديوم تختي بوديم . نيروهارا يک دفعه به جلو، يک دفعه به عقب صف مي کردند من خيلي کوچک بودم . اندازه قدم به سينه بقيه نيروها مي رسيد .

قد کوتاه بودم براي همين با خودم چند آجر راه مي بردم تا وقتي از جلو نظام بدهند ، آنها را زير پاهايم مي گذاشتم تا کوتاهي قدم به چشم نيايد . به هر کلکي بود تا پادگان الله اکبر اسلام آباد رفتم . آنجا يکي از فرمانده هان به نام آقاي شکوري به من گفت با اين جثه ات آمدي جبهه چه کار کني ؟ جبهه که مهد کودک نيست ولي من جواب دادم فلفل نبين چه ريزه ! کاراييم خوب است . ما بچه کارگر هستيم وسخت کوش . دفعه اولي که به جبهه رفته بودم 13 سال سن داشتم . جبهه لذتش به همين است در جنگ هم علي اکبر ها نقش دارند هم حبيب بن مظاهرها . بعضي ها مي گفتند کاش ما زمان امام حسين (ع) مي بوديم وشهيد مي شديم . وقتي جنگ ايران شروع شد پير وجوان آمدند تا در راه رضاي خدا شهيد شوند . خدا را شکر مي کنم که مرا در موقعي قرار داد که بتوانم در جنگ شرکت کنم . امام رحمه ا... هميشه مي گفتند نيروهاي ما در گهواره هستند وهمان طور هم شد. سربازهاي امام درست در سال 42 در گهواره بودند.

تقي بني اسد  جانباز 25 درصد اعصاب و روان

تاريخ و محل جانبازي :   5/5/ 67  شلمچه

در سال 1365 در مدرسه طالقاني فردوس درس مي خواندم . تابستان همان سال به همراه دوستان براي آموزش نظامي ثبت نام کردم تا براي رفتن به جبهه آموزش ببينم .  سن و سالم کم و جثه ي کوچکم مانع رفتن من به جبهه مي شد . يادم هست آقاي نعمتي که معاونت نيروي سپاه فردوس بودند نمي گذاشتند که حتي براي آموزش بروم ولي به هر تقدير با واسطه ايشان را راضي کردم . کارواني ازفردوس تحت عنوان کاروان محمد رسول ا... عازم جبهه بود . ما هم همراه آنان  تا تربت رفتيم و در تربت از يکديگر جدا شديم . آنها براي اعزام به جبهه به مشهد مي رفتند تا از انجا با قطار به اهواز بروند و ما هم براي آموزش در تربت مانديم . در پادگان کربلاي  تربت براي آموزش و گذراندن يک دوره تقريبا 45 روزه  آماده شديم .

آموزش مقدمه اي براي رفتن به جبهه بود . شرط رفتن به جبهه گذراندن دوره 35 يا 45 روزه آموزش در يکي از پادگانهاي منطقه بود . آموزش در وضعيت سختي انجام گرفت . اوايل پائيز بود و هواي تربت خيلي سرد . در حين آموزش مربي اي داشتيم به نام آقاي بخشايش که اصالتا فردوسي بودند . ايشان براي تخريب 5 نصر و تخريب تيپ 21 امام رضا (ع) نيرو مي گرفتند . ما هم ثبت نام کرديم تا وقتي به جبهه رفتيم در گروه تخريب باشيم . بالاخره آموزش تمام شد . بعد از مدتي با کاروان محمد رسول ا...از فرودس عازم جبهه شديم . ما را به پادگان ظفر ايلام بردند . آنجا يکي از بچه هاي معاونت نيرو براي تقسيم نيروها آمدند و گفتند نيروهايي که نام مي بريم از مسجد بيرون بروند چون آنها تقسيم شده اند . اسم پنجم يا ششم که خواندند اسم من بود. از مسجد بيرون رفتيم . چند نفر از دوستان منتظر ما بودند . با آنها رفتيم در قسمت تخريب اسم نوشتيم . بالاخره تشکيل پرونده  داديم . بعد از تشکيل پرونده بايد راهي يک دوره  آموزش تخصصي مي شديم . آموزش تخصصي در منطقه غرب انجام نمي شد و نيروها را براي آموزش به منطقه جنوب مي بردند . بعد از 2 يا 3 روز که در پادگان ظفر بوديم اعلام شد که فردا قرار است براي آموزش تخصصي تخريب به منطقه جنوب اعزام شويم . ما را با اتوبوس به منطقه جنوب بردند . به پادگان امام رضا ( ع ) در انديمشک رفتيم . شب را در پادگان به سر برديم و روز بعد دوستان از تخريب آمدند وهمه ما را که 50 نفري بيشتر نبوديم با چند دستگاه  اتوبوس به اردوگاهي که 3 يا 4 کيلومتر دورتر از پادگان بود ، بردند . قرار بود در آنجا آموزش تخصصي تخريب ببينيم .

دوستان عزيزي در آنجا داشتيم . حاج آقاي توکلي مسئول آموزش بودند و جناب آقاي يوسفي فرمانده تخريب تيپ 21 امام رضا ( ع ) بودند . بالاخره اين دوره آموزشي را تمام کرديم . مدت آن 35 تا 40 روز بود . دوره آموزش بسيار فشرده بود . در آموزش تخصصي تخريب سرو کار با مين و انفجاربود . در مدت آموزش آماده مي شديم تا بعدا بتوانيم در مناطق عملياتي خدمت کنيم . در آنجا هم دوستان خوبي داشتيم . جناب آقاي صادقي مربي ما بودند .  شرايط بسيار سخت و منطقه جنوب گرم و شرجي بود . در حين آموزش ما عمليات کربلاي 4 انجام شده و به شکست انجاميده بود.

آقاي مقدس از بچه هاي آيسک از شلمچه از منطقه عملياتي کربلاي 4 برگشته و به پنج طبقه اهواز آمده بودند . در آنجا وقتي از بچه هاي آيسک سراغ گرفتند آدرس مرا به ايشان داده بودند، در اردوگاهي بعد از پادگان امام رضا (ع) در انديمشک آموزش تخصصي تخريب مي بينند . ما در اواخر دوره آموزش بوديم و از آن اردوگاه به اردوگاه ديگري در دل کوهستان منتقل شديم تابه مدت 48ساعت اردويي جنگي برقرار کنيم. تقريبا تمام وسايل و ادوات جنگي را به همراه داشتيم و شبه عمليات برگزار مي کرديم . وقتي 48 ساعت ا ردويمان به پايان رسيد به اردوگاه برگشتيم و در آنجا به استراحت پرداختيم .

در آنجا ما ساختمان نداشتيم ، فقط خيمه و چادربود . از فرط خستگي همه  داخل چادر خوابشان  برده بود . نه ناي راه رفتن داشتيم و نه حرف زدن . به قدري در اين مدت نحيف و لاغر شده بوديم که شناخته نمي شديم . آقاي مقدس هر طوري شده  اردوگاه را پيدا کرده و به آنجا آمده بود . ايشان  خسته و تنهااز عمليات کربلاي 4 آمده بودند . همان طور که قبلا گفتم چون عمليات کربلاي 4 به شکست انجاميد ، منطقه آشفته  شده بود . همه خسته و بي حوصله و از نظر روحي خيلي آزرده بودند ، براي همين فرصتي گذاشته شد تا بچه ها استراحت کنند و در آن مدت بتوانند از نظر روحي قوت بگيرند و تجديد قوا نمايند . آقاي مقدس هم در اين فاصله  به ديدن ما آمده بودند . آقاي مقدس از آبدارچي اردوگاه  سراغ مرا گرفته و ايشان هم گفته بود بله همچين نفري داريم ولي چون بچه ها خسته هستند همگي خوابيده اند . بنده خدا ، همشهري ما هم داخل چادرها آمده و پتوي تک تک بچه ها را بالا انداخته بود و به صورت ها نگاه مي کرد تا مرا پيدا کند ولي موفق نشده بود . به ناچار کنار تانکر آب نشسته بود . حدود 9 صبح  من بيدار شدم وخواستم دست و صورتم را بشويم , ديدم شخصي کنار تانکر آب نشسته است . قيافه اي لاغر ، سر و صورت ژوليده ، موهاي بلند و خيلي خسته . به قدري خسته بود که به راحتي مي توانستي خستگي را از نگاهش بخواني . مي دانستم از بچه هاي خودمان نيست چون ما در اينجا 50 نفر بيشتر نبوديم و همه را مي شناختم . آقاي مقدس بود ايشان مرا شناخت ولي من تا نزديک نرسيدم نتوانستم ايشان را بشناسم و بنده خدا به من گفت که از اذان صبح رسيده اردوگاه ولي نتوانسته است مرا پيدا کند . چون شرايط خيلي سخت بود و گرماي جنوب هم بيداد مي کرد چهره ها خيلي تغيير کرده بود و ايشان نتوانسته بود وسط 50 نفر مرا بشناسد .

جبهه سراسر خاطره است ‏‏ْْ، آماده شدن ورفتن به جبهه، شبهاي عمليات و حتي برگشتن از جبهه همه و همه خاطره است .                   

بعد از آموزش ما به جزيره مجنون رفتيم . محل نيروهاي تخريب در جزيره مجنون بود . عراقي ها در آن زمان درجزيره پلي را بر روي اروند زده بودند با عرض 11 متر و طول 27 تا 30 متر . قرار بود اين پل توسط بچه هاي تخريب به نحوي منهدم شود . اين پل نزديک خاک دشمن بود. تقريبا هزار متر بيشتربا دشمن  فاصله نداشتيم. در ابتداي امر ما مهمات و مواد انفجاري را با قايق موتوري تا يک مسافت محدود داخل اروند مي برديم وداخل بلم مي گذاشتيم و مسافت زيادي تقريبا حدود دو يا سه کيلومتر را با بلم پارو مي زديم و آنجا وسايل را پياده مي کرديم و مي گذاشتيم داخل کوله پشتي . توي کانون هاي تنگ و باريک با کوله پشتي مهمات را مي برديم تا به محل کاربرسيم . تقريبا کار همه ما همين بود جابجا کردن مهمات در حدود11 تا 12 شب طول کشيد تا ما توانستيم تمام مهمات لازم براي انفجار پل را به محل عمليات برسانيم . مي خواستيم پل را منهدم کنيم تا اگر عراقي ها حمله کنند مانع بزرگي سر راهشان باشد و نتوانند به اين طرف بيايند . تا شب آخر مهمات را چال مي کرديم تا آنها را منفجر کنيم . وقتي با بلم مي آمديم بلم را به نيچه ها مي بستيم و کارمان را انجام مي داديم و دوباره با بلم برمي گشتيم . داخل کانالي در معرض ديد مستقيم دشمن بوديم ، کوچکترين حرکت ما دشمن را خبردار مي کرد . تمام کارها را انجام داده بوديم و تمام شرايط براي انفجار آماده بود .شب نماز مي خوانديم و شام مي خورديم و به محل کار مي آمديم و طوري برمي گشتيم که سحر در قرارگاه در خط اول جزيره جايي که همه نيروها بودند, باشيم . بالاخره پل را منفجر کرديم . شدت انفجار به حدي بود که طناب بلم که به نيچه ها بسته بود پاره شد و بلم به طرف عراقي ها رفت، تقريبا به طرف شمال اروند, چند نفر از بچه ها آموزش غواصي ديده بودند . يکي از بچه ها لباس پوشيد که برود بلم را بياورد ، چون سحر بود و مي خواستيم به قرارگاه   برگرديم . اين دوست ما داخل آب رفت تا بلم را بياورد و ما هم نگاهش مي کرديم ، تا دستش به بلم رسيد بلم منفجر شد و اين بزرگوار به شهادت رسيد و ما آن شب حتي نتوانستيم جنازه اش را به عقب برگردانيم . وقتي طناب بلم پاره شده و به طرف عراقي ها رفته بود ، آنها از بلم به عنوان يک تله انفجاري استفاده کرده بودند . دوستان ديگر وقتي ديده بودند سحر شده و از ما خبري نيست دلواپس شده و با بلم ديگري به سراغ ما آمدند و ما را برگرداند . تخريب 21 غواصان ماهري داشت که دوست ما رابه نشاني انگشترش شناخته و از قعر آب ها در آورده بودند. متاسفانه در اين عمليات  يکي از بهترين دوستانم که چندين ماه با هم کار مي کرديم را از دست دادم . شهيد خاتمي از بچه هاي مشهد بود که تقريبا 17 تا 18 سال سن نداشت . دوستان زيادي با ما بودند که هيچکدام برنگشتند . روحشان شاد و راهشان پر رهرو باد .                                                                             

علي اکبر دياري         جانباز 5 درصد

تاريخ و محل جانبازي :      30/2/65 حاجي عمران

دانشجوي سال دوم تربيت معلم شهيد بهشتي مشهد بودم . ابتداي سال تحصيلي ( مهرماه ) به طورپراکنده و هرکس از شهر خودش به جبهه اعزام شده بود و يک ماه به عيد برگشتيم . سال جديد ( سال 66) را در حالي آغاز مي کرديم که جبهه احتياج به نيرو داشت . اينجانب علي اکبر دياري , برادر حسين ستود يان , برادر حسين محمود يان و عده زيادي از تربيت معلم شهيد بهشتي مشهد قصد عزيمت به جبهه را داشتيم . سيد محمد ذبيحي فر با کت و شلوار مشکي شيکي که پوشيده بود به بدرقه ما آمد . آخرين وداع انجام شد 

ميني بوس ما حرکت کرد ناگهان چند ضربه پي در پي به ميني بوس خورد و راننده ماشين را متوقف کرد . سيد محمد بود . با عجله به داخل ماشين آمد که من هم به جبهه مي آيم . متعجبانه گفتيم : بدون ثبت نام؟! بدون هماهنگي؟! اگر چه عقلاني به نظر نمي آيد ولي عشق عقل را قبول نمي کرد وسيد محمد هم همراه ما شد و به جبهه آمد  بدون ساک ، بدون ثبت نام ،‌بدون کارت ،بدون پلاک ،بدون لباس نظامي ، بي پول و بدون لباس و لوازم شخصي ...با هزاران مکافات به غرب کشور رسيديم .                                                                                               

همه جا سيد محمد مايه دردسر بود چون نه کارتي داشت و نه پلاکي . بالاخره پس از ده روز بلاتکليفي سيد محمد ، اسم او را جزء رزمندگان نوشتند و کارت و پلاک به او دادند . ماه مبارک رمضان بود . شهيد کاوه فرمانده لشکرمان بود . دستور داده بودند که نيروها قصد دهه کنند و روزه بگيرند . چون عملياتي در پيش نبود ما هم که جزء نيروهاي درخواستي بوديم مي بايست به جنوب و لشکر 21 امام رضا (ع) مي رفتيم که از لشکر ويژه شهدا سر در آورده بوديم . روزها آموزش هاي سخت نظامي مي ديديمو هر چه اعتراض مي کرديم که با دهان روزه نمي شود فايده اي نداشت . حسين محموديان از ديگر دوستان ، عاشق لباس  نظامي من که پلنگي بود شده بود اما من او را اذيت مي کردم و از دادن لياسم امتناع مي کردم تا اينکه عراقي ها در يک تک سراسري ما را غافلگير کردند و تمامي منطقه حاج عمران را تصرف نمودند و تا نزديک شهر پيرانشهر به جلو آمدند . شهيد کاوه بلافاصله ما را به منطقه رسانيد و با عراقي ها درگير نمود . وقتي به منطقه رسيديم بچه هاي جلوتر از ما عراقي ها را تا تپه شهدا و يال اسبي عقب رانده بودند و ادامه مأموريت با ما بود . شب ساعت ده به تپه شهدا رسيديم . به علت کوهستاني بودن منطقه و بار سنگين کوله پشتي ناي نفس کشيدن نداشتيم . به بالاي تپه رسيديم و از شدت خستگي به کيسه گوني هاي خاک تکيه داده بوديم . نيروهاي قديمي تر با عراقي ها تبادل آتش مي کردند  ناگهان فرمانده ما ن آمد و با صداي بلند گفت بچه ها چرا نشسته ايد ؟                                                                         

عراقي ها آمدند . وقتي بلند شديم حق با ايشان بود . عراقيها به قصد تصرف مجدد تپه تا نزديکي هاي ما پيش آمده بودند . درگيري جانانه اي تا صبح وجود داشت . تعداد زيادي از عراقي ها به هلاکت رسيده بودند و صبح هم عده اي اسير شدند . شب بعد ما به يال اسبي حمله کرديم  و آنجا تصرف شد. اما عراقي ها پاتک زدند و آنجا را پس گرفتند . همانطور که دو شمشير در يک غلاف نمي گنجد آن تپه يا بايد دست ما مي بود يا دست عراقي ها و اگر دست عراقي ها مي بود ، راه برايشان تا پيرانشهر باز مي شد . لذا ما ناچار بايد تپه يال اسبي را تصرف مي کرديم . شب بعد عراقي ها حمله کردند و اين بار بچه ها درس خوبي به آنها دادند و عراق شکست سختي خورد . مجروح ها ، جنازه ها و... تا نزديکي سنگر و کانال ما ريخته بود . صبح شد و ما خوشحال از پيروزي به داخل کيسه خواب هاي پرمرغي رفتيم تا کمي بخوابيم و جبران بيداري هاي گذشته را بکنيم و اين را هم فراموش کردم که عليرغم اينکه فروردين ماه بود اما بعضي ازقسمت هاي قله برف داشت و هوا خيلي سرد بود .                                                                                     

چهار دوست صميمي کلاس که صندلي هايمان هميشه کنار هم بود ، در اينجا در خط مقدم جبهه به شوخي با همديگر لج مي کرديم و از اينکه کنار هم باشيم امتناع مي نموديم و نمي دانستيم که اين مصلحت الهي بود . ساعت 9 صبح عراق شکست خورده از هوا و زمين شروع به آتش ريختن نمود . خمپاره هاي 120 در چپ و راست کانالي که در آن مستقر بوديم به زمين مي خورد . ناگهان انفجار شديدي به وقوع پيوست . آسمان اطراف ما سفيد شده بود . وقتي دقت کردم پرهاي مرغ کيسه خواب ها بود که در آسمان پراکنده شده بود . وقتي پرهاي مرغ پراکنده شدند ديدم درسه متري سمت راست ما گودالي به عمق 5/1متر و شعاع 3 متر ايجاد شده و اثري از دو دوست ما يعني سيد محمد ذبيحي فر و محمد حسين ستوديان نيست . با غم  و اندوه کلاه آهني ام را روي کيسه گوني هاي جلوم قرار دادم . ناگهان صحنه عجيبي ديدم ، تکه هاي بدن دوستانم روي کلاه آهني بود . به اطراف نگاه کردم . خدايا چه مي بينم ! تکه هاي گوشت ،‌استخوان ،‌دل و... در اطراف پراکنده بود . ساعتي بعد آتش دشمن کمتر شد و ما به جستجو پرداختيم . از سيد محمد اثري نبود حتي پلاکش ناپديد شده بود . اما در فاصله 50  متري محل انفجار جنازه شهيد محموديان را پيدا کردم . در حالي که از کمر به بالا سالم و به پائين اصلا وجود نداشت . نيمه جنازه او را بلند کرديم و به معراج الشهداء که صد متر جلوتر بود برديم . از محل جنازه حسين جوي باريک خوني رو به پائين کوه مي رفت .                                         

سيد محمد عزيز ما شهيد شد در حالي که نه پدر ، نه مادر و نه فاميل اصلا نمي دانستند او در جبهه است . حتي سپاه پاسداران نمي دانست و ما دوستان او فرم هايي از تعاون را پر کرديم و روح او را تشييع کردند و 5 سال بعد گروه تفحص شهدا از پائين قله پلاک و چند تکه استخوان او را پيدا کرده بودند و دوباره تشييع جنازه انجام شد . ضمنا خودم هم در اين عمليات آسيب مختصري ديدم و يک شب را در اروميه بستري بودم                                                                                

ابراهيم رحمتي           جانباز 35 درصد

تاريخ و محل جانبازي :    8/6/61 آبادان  21/12/63 جزيره مجنون

شهر مهران شهري مرزي از توابع استان ايلام مي باشد . ارتفاعات شمال غرب و يک کوه بلند به نام کله قندي که مشرف بر جاده و شهر مهران بود  در تصرف نيروهاي دشمن بعثي قرار داشت . دشمن از ترس رزمندگان ما استحکامات زيادي براي مقابله تدارک ديده بود و به زعم خودش آن منطقه و ارتفاعات آن را تسخير ناپذير کرده بود ،به طوري که ژنرال هاي ارتش عراق راحت به آن منطقه مي آمدند و شب را در انجا استراحت مي کردند . اما دلاورمردان شجاع ايران با يک عمليات غافلگيرانه (والفجر3) بر آن ارتفاعات حمله برده و مناطق زيادي را آزاد کردند . تنها کله قندي در محاصره بچه هاي ما بود.              

  ژنرال  جاسم در کله قندي بود و عراقي ها به هر دري مي زدند تا ژنرال خودشان را نجات دهند ولي پس از چند روز مقاومت  شکست خوردند و ژنرال جاسم هم به درک واصل شد و شهر مهران از محاصره دشمن آزاد گرديد . دشمن چون متحمل شکست سنگيني شده بود در صدد برآمد تا نيروهاي ما را از نقطه دوردست شمال مهران به نام تپه هاي قلاويزان دور زده و از پشت آنها را شکست دهد ولي فرماندهان با تدبير متوجه اين خدعه دشمن شده و نيرو بدانجا اعزام نمودند.            

فرمانده گردان به گروهي از رزمندگان که من هم در آن حضور داشتم دستور داد سريع حرکت کرده و به تپه هاي قلاويزان که ده کيلومتر با ما فاصله داشت حرکت کنيم . ما هم آماده شديم ،مقداري غذاي گرم از عقب آورده بودند برداشتيم و سوار وانت تويوتا شده و از بيراهه خود را به آنجارسانديم . بچه ها خيلي گرسنه بودند و ظرفي هم براي غذا نداشتيم . اکثر بچه ها غذا را داخل کلاه آهني ريختند و در حين راه رفتن خوردند . هر کسي در جاي مخصوص مستقر شد وبنا شد هر کسي براي خودش سنگري درست کند تا وقتي دشمن آتش سنگين بريزد ، هر کسي جان پناهي داشته باشد . دشمن نفراتي براي شناسايي منطقه فرستاده بود که با حضور بچه ها آنها هم جلو نيامدند ونه ماتيراندازي کرديم  و نه آنها . از اين فرصت براي شناسايي و جابجا کردن و ايجاد مکان هاي مناسب و ايجاد سنگر استفاده مي کرديم . نزديک غروب دستور تيراندازي داده شد تا امنيت دشمن براي شناسايي به هم بخورد و بدين وسيله مکان هاي استقرار دشمن شناسايي شد . تپه بزرگي که گروه ما د رآن مستقر بود استراتژيک بود. فرمانده لشکر براي بازديد بيشتر به آنجا مي آمد و دستورداده بود که اگر درگيري در جاي ديگر زياد شود ،‌ شما اينجا را رها نکنيد و چون ممکن است دشمن از فرصت استفاده کرده ، خود را به اينجا برساند و عليه نيروهايي که در جلوي تنگه هستند استفاده کند و ما شکست بخوريم .                                                                                               

شب فرا رسيد . هوا خيلي تاريک بود . بوته ها به شکل شبح ديده مي شدند و فکر مي کردي که دشمن جلو مي آيد . هر چند گاهي روي بوته ها رگبار مي زديم تا مطمئن شويم . شب بعد سر و صداهاي زيادي از جلوي تنگه به گوش مي رسيد که مطلع شديم يک گروهان از بچه هاي اطلاعات با دشمن درگير شده  فاصله تا آنجا حدود صد متر بود . صبح که هوا روشن شد درگيري شديد شد به طوري که گاهي بچه ها حمله مي کردند ودشمن را از روي يال به عقب مي راندند و گاهي دشمن بالا  مي آمد و تا نزديکي بچه ها مي رسيد و بعضي وقتها چون کاري از دستش بر نمي آمد ،‌ بچه ها را  زير گلوله باران خمپاره شصت ميلي متر قرار مي داد و تعدادي از بچه ها شهيد يا مجروح مي شدند .گاهي اوقات درگيري اينقدر نزديک مي شد که به صورت جنگ تن به تن در مي آمد و با پرتاب نارنجک همديگر را مي زدند . ما شاهد بلند شدن بچه ها و شهادتشان بوديم . در اين درگيري تعداد دشمن يک گردان و بچه هاي ما يک دسته بودند. تعداد بچه هاي ما به سه يا چهار نفر رسيد و فقط فرمانده آنها سالم بود . فرمانده تدبيري به ذهنش رسيد . در حين تيراندازي دشمن, خودش را بلند کرد و به زمين زد و دشمن فکر کرد که فرمانده رزمندگان اسلام به شهادت رسيده است . به همين خاطر شادي و هلهله مي کردند و... فرمانده هم از اين فرصت استفاده کرد و فرمانده دشمن بعثي عراق را به هلاکت رسانيد و بقيه نيروهاي تحت امرش هم پا به فرار گذاشتند . بچه ها به پاس اين پيروزي سجده شکر به جا آوردند .  دشمن وقتي از اين درگيري نيروهاي پياده شکست خورد ، سه روز پي در پي آتش بسيار سنگيني روي اين تنگه حساس ريخت به طوري که در هر متري چند گلوله به زمين مي نشست . گلوله توپي داخل سنگري که نزديک ما بود نشست و آن وقت فقط دست و پا بودکه به هوا پرتاب مي شد ولي بچه ها همچنان مقاومت مي کردند . سنگيني آتش به قدري بود که گويا زلزله هايي زمين را تکان مي دهد . وقتي دشمن ديد که از اين آتش باري خود نتيجه نمي گيرد مفتضحانه 7 کيلومتر عقب نشيني کرد . بعد از چند شب نيروهاي جديد آمدند و بچه هاي خط را تعويض نمودند . موقعي که به پادگان برگشتيم ، بچه هايي که در اطراف مستقر بودند استقامت بچه ها را مي ستودند . روز بعد ما رابراي شناسايي شهدا به سالن معراج الشهداي کرمانشاه بردند. بالاخره پس از گذشت 18 روز از عمليات از طريق تلفن خبر سلامتي خود را به خانواده ها رسانديم                                            

.

غلامرضا زراعتي   جانباز 25درصد

تاريخ و محل جانبازي : 11/7/64   جزيره مجنون

4/4/67 جزيره مجنون

در سال 1367 در جزيره مجنون،  شمال شلمچه،  خط مقدم حدود سه کيلومتر خط به نمايندگي از لشکر 21 امام رضا ( عليه السلام ) تحويل گردان قائم بود که کادر آن را نيروهاي سپاه شهرستان فردوس و جنوب خراسان تشکيل مي داد. اينجانب خدمتگزاري و مسئوليت گروهان خط را که تعداد 200 نفر رزمنده داشت  بر عهده داشتم . فاصله ما با نيروهاي عراقي فقط حدود  300 متربود . بين سنگرهاي کمين و دشمن 20 متر بيشتر فاصله وجود نداشت ، اين فاصله را هم آب پر کرده بود . اين حيله صدام بود که ما نتوانيم به آنها نزديک شويم و به مرور زمان خاکريز نيروهاي ايراني زير آب برود .

 در يکي از شب ها که مصادف با ميلاد مبارک امام هشتم  عليه السلام بود ، دشمن بر عليه ما که لشکر امام رضا عليه السلام بوديم به حمله بزرگي دست زد . در اين شب من تا صبح بيدار بودم . احتمال حمله دشمن را مي داديم و آمادگي کامل براي مقابله داشتيم .در آن زمان  يک نفر مجروح داشتيم که من تا صبح بر بالينش بيدار بودم . ساعت حدود 4 صبح بود که من ناگهان به آسمان نگريستم ، ديدم که نيم دايره مغرب آسمان مثل خون قرمز روشن مي درخشد و اين نشان دهنده آن بود که آتش دهنه سلاح هاي دشمن به طور هماهنگ و مداوم شليک مي شود . طولي نکشيد  که ميليون ها گلوله توپ و کاتيوشا و انواع سلاح هاي سبک و سنگين بر سرما فرود آمد . اتش طرفين سنگين بود و دشمن عقب لشکر ما را با سلاح هاي شيميايي زده  و با آتش زياد نيروهاي خط ما را زمين گير کرده بود . در اين حال نيروهاي عراقي به وسيله قايق به خاکريز ما نزديک شدند . حمله به قدري شديد و برنامه ريزي شده بود که دو لشکر سمت چپ و راست ما که ارتش و سپاه اهواز بودند ساعت 5 صبح تسليم دشمن شده بودند و ما هم تا ساعت 9 صبح بيشتر نتوانستيم مقاومت نماييم چرا که نيروهاي پشتيباني ما از عقب شيميايي شده بودند . خلاصه با آمدن نيروهاي دشمن به خط مقدم  ، بين ما و آنها جنگ تن به تن روي داد و افراد ما يکي پس از ديگري به درجه رفيع شهادت نائل مي آمدند و يا مجروح و اسير مي شدند .

ارتباط بيسيم  و تلفن خط با فرماندهان گردان و تيپ که در قرارگاه بودند قطع شده بود . بيسيم چي من که تنها دو روز از خدمتش باقي بود جلوي چشمانم به شهادت رسيد . تصميم گرفتيم بدون دستور فرماندهي قرارگاه عقب نشيني نمائيم . من خود اين دستور را صادر کردم و ناگفته نماند که از تعداد 200 نفر نيرو توانستيم حدود 50 نفر را به سلامت برگردانيم .

آخرين آنها خود من بودم که در حال عقب نشيني همچنان با دشمن درگير بودم .5 نفر از نيروهاي گارد رياست جمهوري صدام که بسيار ورزيده  و جوان بودند حدود يک کيلومتر مرا تعقيب نمودند . هدف آنان دستگيري من بود

به دليل اينکه  لباس سبز سپاه  بر تن من بود و در برابر آنها مقاومت مي کردم، بر اين فکر بودند که مي بايست سمتي را بر عهده داشته باشم . تعقيب آنان تا قرارگاه گردان ادامه داشت . به داخل سنگر فرماندهي گردان رفتم ، دو نفر از پاسداران آنجا مانده بودند . به آنان گفتم : " اينها را که مي بينيد عراقي هستند  شما هر چه زودتر فرار کنيد. "

کنار سنگر موتور سيکلتي بود . خواستم سوار آن شوم که يکي از نيروها که پايش قطع شده بود از من خواست که او را هم سوار موتور نمايم . در حيني که اين کار را انجام مي دادم فرصتي براي 5 نفر تکاور تعقيب کننده ايجاد شد که به من برسند . آنها دور من نيم دايره اي تشکيل دادند و با زبان خود مي گفتند که راه را ببنديد . اين کار را کردند ولي متوجه نبودند که ما بر منطقه خود احاطه بيشتري داريم و آنجا را بهتر مي شناسيم . من حرکت کردم و آنها به دنبالم مي دويدند . راه بسته شده  باز شد . مقداري از راه را که پيمودم به نقشه من پي بردند و ناچار شدند به رويم آتش بگشايند . اين کار باعث شهادت مجروحي شد که پشت موتور من نشسته بود . لاستيک عقب موتور هم پنچر شد و من افتادم . اسلحه هاي شکسته نيروهاي ما بر زمين ريخته بود . در اين حال متوجه نارنجکي شدم که در دسترس من قرار داشت . نارنجک را برداشتم و با خود انديشيدم که يا دشمن را با آن از بين خواهم برد يا اگر بخواهم اسير شوم خود را خواهم کشت !

خلاصه  اينکه با افتادن موتور خود را به داخل نيزارها انداختم و فرار نمودم . در بين راه به سنگري رسيدم . يک نفر داخل آن بود که از ترس نيروهاي عراقي خود را مخفي نموده بود . به شدت تشنه شده بودم، خواستم از داخل سنگر آب بردارم که او را ديدم . بسيار ترسيد ، به او گفتم که ايراني هستم و با هم عقب نشيني کرديم .

براي بار دوم ساعت يازده ظهر هنگامي که داشتم از جزيره خارج مي شدم ، هواپيما هاي عراقي منطقه ما را بمباران شيميايي کردند . من و چند نفر از نيروها که سوار جيپ بوديم شيميايي شديم .

ابتدا به بيمارستان صحرايي امام رضا عليه السلام انتقال يافتم و از آنجا به نقاهتگاه شهيد بقايي اهواز منتقل شدم . چند روز در آنجا بودم . مسئولين مافوق من بر اين گمان بودند که اسير يا شهيد شده ام . پس از يک هفته که به پاسگاه انديمشک رفتم همه از ديدنم به وجد آمدند و با تعجب مي گفتند  مگر تو زنده اي ؟!

از آنجا به شهرستان اعزام شدم و چند هفته اي در منزل به مداوا پرداختم . امام جمعه شهرستان فردوس که در آن زمان مرحوم حاج آقاي عليزاده بودند و من محافظ ايشان بودم به ملاقاتم آمدند . جريان را براي ايشان تعريف کردم و گفتم که من و همراهم دو عدد حرز حضرت جواد عليه السلام و بي بي فاطمه زهرا سلام الله عليها را به همراه داشتيم و حرز ها را به ايشان نشان دادم . حاج آقا سوگند ياد نمودند که سلامت ما فقط و فقط مرهون وجود آن دو حرز معصومين عليهم السلام بوده است .

همچنين در جايي ديگر هنگامي که مشغول انجام وظيفه بودم ، خمپاره اي در نزديکي من فرود آمد و ترکشي از آن بر روي جيبم اصابت کرد به نحوي که لباسم سوراخ شد . ولي چون اين دعا در جيبم بود و بر روي قلبم قرار داشت ، ترکش فقط پوست بدنم را سوزاند و من از مرگ حتمي نجات يافتم .

در بهار سال 1363 در کرد ستان در يکي ار عمليات هاي مهم با منافقين براي پاک سازي يک روستاي بزرگ حرکت کرد يم  . در اين عمليات براي اين که دشمن متوجه نشود از ماشين هايي استفاده کرديم که داراي کانيکس بود و قبلا با آنها مرغ حمل کرده بودند . حدود يک روز را در داخل اين ماشين در حالي که از بوي بد فضله مرغ داشتيم خفه مي شديم گذرانديم . روز بعد در دل کوهي که راه عبور ماشين نبود پياده شديم  و تا شب و حتي صبح روز بعد کوه پيمايي کرديم . در بين را ه از رود خانه هايي با آب سرد عبور نموديم . مجبور بوديم که با لباس و تمام تجهيزات نظامي از اين رود خانه بگذريم . نماز مغرب و عشاء را همچنان که در حال حرکت بوديم ، خوانديم .

ساعت ده شب بود که يک نوجوان بسيجي از فرط خستگي از حرکت باز ايستاد و هر چه کرديم قادر به راه رفتن نبود . يکي از افراد او را بر پشتش گذاشت و پا به پاي بقيه تا مقداري از مسيرمان آورد ولي چون همه بچه ها خسته بودند چاره اي نبود جز اينکه او را بر زمين بگذارند .

فرمانده تيپ ويژه  شهدا , سردار محمود کاوه بود جلوي ستون در حرکت بود . من بيسيم چي عقب ستون بودم . با فرماندهي گردان تماس گرفتم و به سردار کاوه گفتم طناب پاره شده است چکار کنيم ؟ ( ستون افراد قطع شده بود ) گفت : گره بزنيد و ادامه بدهيد . مقداري راه رفتيم و باز گفتم : يکي از جوجه ها پر مي زند ( اين نوجوان قادر به حرکت نيست ) محمود کاوه گفت : او را در دل کوه جايي که  در معرض ديد نباشد ، پنهان کنيد .  ما اين کار را کرديم و با سنگ جلوي سوراخي که او را پنهان کرده بوديم ، بستيم و رفتيم . فردا صبح به دشمن شبيخون زديم و دشمن تعدادي اسير ايراني را که در بند داشت با خود برد و تعدادي از افراد دشمن کشته و زخمي شدند .

روستا کاملا در اختيار ما بود . زنداني را ديديم که داخل آن به جاي فرش پر از آب و گل و چوب بود . اسيران ايراني را دراين مکان جاي داده بودند و اين يک نوع شکنجه جسمي براي آنها بود .

 يکي از منافقين که مجروح شده بود دختر جوان و زيبايي از اهالي استان مازندران بود . شهيد علي حقي , جانشين محمود کاوه , بر بالين اين دختر مجروح آمد و گفت : تو يک دختر مسلمان ايراني چرا دور از شهر و خانه و پدر و مادرت در اين دل کوه  با دشمنان خدا زندگي مي کني بيا و توبه کن تا تو را براي مداوا به شهر بفرستيم . او گفت :  من براي نجات خلق ايران آمده ام و از کرده خود پشيمان نيستم. شهيد حقي گفت:  شهادتين را بگو مي خواهيم تو را بکشيم  . او گفت : نه من شهادتين را مي گويم و نه از کرده خود پشيمان هستم . هر کاري که مي خواهيد بکنيد .  اين جا بود که شهيد حقي دستور تيرباران داد و دخترک به درک واصل شد .

 از آنجايي که رزمنده ها گرسنه بودند و دو انبار خوراکي مثل آرد ، روغن ، کشمش و خرما و برنج و .. به دست آمده بود ، مقداري روغن در داخل ديگ ريختيم و خميري را که آماده  کرده بوديم داخل اين روغن سرخ کرديم . در مدت 24 ساعت کليه نيروها از اين نان روغني استفاده کردند .

قابل ذکر است که اين روز از دو جهت براي ما روز خوبي بود اول اينکه بر دشمن پيروز شده بوديم ، دوم اينکه مصادف بود با روز نيمه شعبان و ما خرا ساني ها هم از قديم الايام رسم بر اين داريم که در روز نيمه شعبان نان روغن جوشي مي پزيم .

تا سه روز در اين روستا بوديم ، بعد روستا را تحويل نيروهاي ارتش داده و خود به مقصد مقر تيپ ويژه شهدا که در کردستان بود به راه افتاديم .

در يکي از عمليات هاي معروف و بزرگ آزاد سازي کردستان به نام عمليات فتح شرکت داشتم . اين عمليات توسط لشکر ويژه شهداء به فرماندهي شهيد کاوه در کوه هاي بلند مشرف به عراق صورت مي گرفت .

در اين منطقه عملياتي تعداد 30 نفر از نيروهاي ما در دست منافقين اسير بودند . قرار بر اين شد که اسيران را آزاد و منطقه را پاکسازي کنيم . بعد از پياده روي 48 ساعته در کوه هاي بسيار بلند، صبح يکي از روزها به دشمن حمله کرديم  و آنها را در محاصره  قرار داديم . در اين بين تعدادي کشته  و زخمي شدند .

نقشه اين بود که منطقه در سه مرحله عمليات پي در پي پاکسازي شود  . در مرحله اول صد در صد پيروزي با ما بود . مرحله دوم عمليات که ساعت چهار عصر بود دشمن کمين کرده بود و ما آنها را نمي ديديم . از کوه بالا مي رفتيم که ما را محاصره  کردند و تعداد زيادي از همرزمانمان مجروح شدند و تعداد 9 نفر هم به شهادت رسيدند . يکي از آنها نوجواني بود به نام محمد علي کارگر از باغستان فردوس که از ناحيه سر مجروح شده  و به شهادت رسيد .

 در اين مرحله از عمليات فرماندهان گردان و گروهان هم مجروح شدند و قادر به حرکت نبودند . من هدايت نيروها را بر عهده گرفتم . کار سختي بود و بايد تلاش زيادي مي کردم .

 هوا گرم بود و خون زيادي از شهيدان و مجروحان روي سنگها ريخته بود  به طوري که وقتي راه  مي رفتم ، پوتين هايم صدا مي کرد و نيروهاي عراقي پا به فرار مي گذاشتند . 

شب فرا رسيد با کمک چند نفر ديگر ، شهدا را کنار يکديگر گذاشتيم و از ترس اينکه نيروهاي سنگدل عراقي آنهارا بيش از اين قطعه قطعه کنند، شب را در کنار اين کبوتران خونين بال به صبح رساندم .

صبح قرار بود که مرحله سوم عمليات را شروع کنيم . به خاطر اينکه از کوه هاي بلند بدون آب و غذا پايين و بالا رفته بوديم ، ديگر تحملمان تمام شده بود و از فرط تشنگي در حال جان دادن بوديم . بچه ها با اين که مي دانستند قمقمه هايشان خالي است ولي باز هم آن را تکان مي دادند تا شايد قطره آبي داشته باشد . براي پيدا کردن آب من و دو نفر ديگر به راه افتاديم . در بالاي کوه حفره اي  بسيار گود و عميق بود که از برف هاي زمستاني هنوز مقداري داخل آن به جا مانده بود . از آنجايي که با خود طنابي نداشتيم که تا پايين برويم از بند حمايل رزمندگان استفاده کرديم . يک نفر پايين رفت و مقداري برف را براي همه نيروها بالا کشيد . بچه ها با خوردن اين برف خنک جان گرفتند و چون هوا هم گرم بود صداي بعضي به خاطر برف گرفته بود و نمي توانستند صحبت کنند .

 همه بچه ها پيدا شدن برف در آن هواي گرم را يک امداد الهي مي دانستند .

محمد حسين سالاری فر جانباز 25 درصد

تاریخ و محل جانبازی: 24 / 10 / 65  ؛    شلمچه

روز سی ام خرداد 63 با جمعی از دوستان از فردوس به جبهه اعزام شدیم. یگان خدمتی ما و برادران همراه، تیپ 21 امام رضا (ع) تعیین گردید. در آن زمان فرماندهی تیپ بر عهده سردار قاآنی بود و معاونت ایشان سردار احمدی بودند. مقرّ تیپ در شهر اهواز بود در ساختمان های پنج طبقه.                                                                  

بعد از رسیدن به مقر تیپ، سازماندهی نیروها صورت گرفت و به همراه چند تن از دوستان به گردان کوثر معرفی شدیم. فرماندهی گردان بر عهده آقای بصیر بود و معاونت اول ایشان آقای مهدی خاوری و معاونت دوم آقای مهدی خویشاوندی بودند.

در حدود یک ماه و نیم آموزش های عقیدتی و نظامی را از مربیان خود فراگرفتیم و در ساعاتی از روز مشغول ساختن مسجد تیپ بودیم که هم اکنون این بنا در ساختمان های پنج طبقه پابرجاست. پس از اتمام دوره برای فراگیری شنا به شهر دزفول رفتیم و پس از مراجعت به اهواز به مدت دو هفته برای آموزش قایقرانی و آموزش های ویژه به مقری در نزدیکی خرمشهر اعزام شدیم.

بعد از گذراندن این دوره به سایت 4 در نزدیکی شهر شوش منتقل شدیم. برای رزم های شبانه، چند شب متوالی به راهپیمایی رفتیم. در یکی از شب ها در رزم شبانه ای شرکت کردیم که نشانی از عملیات در دشت داشت. تمام آموزش ها نیز نیروها را برای عملیات در دشت آماده کرده بود.

به اهواز برگشتیم و پس از چند روز به مدت 15 روز به مرخصی شهرستان آمدیم. پس از مراجعه به مقر تیپ، عصر یکی از روزها با اتوبوس به موقعیتی جدید رهسپار شدیم. از مسیر جاده دهلران – مهران عبور کردیم و صبح روز بعد به موقعیت شهید حیدری رسیدیم. در آن جا چادر زدیم و در مدت سه روز تمام امکانات تیپ به آن جا منتقل شد.

صبح یکی از روزها فرماندهی تیپ برای نیروهای پیاده سخنرانی کردند و گفتند تا به حال هرچه آموزش دیده اید مخصوص دشت و آب بوده است ولی مأموریت جدید ما آموزش های خاص خود را می طلبد و این آموزش ها زمان می برد.

نیروها باید برای جنگ های کوهستانی آماده میشدند. به همین خاطر راهپیمایی ها و رزم های شبانه در مسیرهای خاص صورت می گرفت تا افراد بتوانند از موانع طبیعی بگذرند. مدت 45 روز در ارتفاعات بین مهران و ایلام آموزش دیدیم. تمام گردان ها تلاش می کردند تا از طرف فرماندهی تیپ به عنوان خط شکن انتخاب شوند. در طول این مدت حق رفتن به شهر ایلام را نداشتیم. فقط به وسیله نامه و تلگراف با خانواده هایمان ارتباط داشتیم. وضعیت روحی بچه ها، به خصوص نیروهای پیاده، چندان رضایت بخش نبود. یکی از شب ها حاج صادق آهنگران برای نوحه خوانی به مقر تیپ آمد و این کار در افزایش روحیه برادران خیلی مؤثر بود                                                 

دو شب مانده به عملیات به اتفاق چند نفر از دو ستان  به چادر فرماندهی گردان رفتیم و با مأموریت و منطقه ای که گردان ما باید در آن جا عمل می کرد آشنا شدیم. عصر روز بعد فرمانده گردان برای نیروها صحبت و مأموریت گردان را تشریح کرد. مشخص شد که جزو نیروهای خط شکن هستیم. مطالب لازم گفته و اعلام شد هرکس دوست ندارد جزو نیروهای خط شکن باشد می تواند جایش را با نیروهای داوطلب دیگر گردان ها که جزو نیروهای احتیاط هستند، عوض کند. برادر بصیر چند بار این گفته خود را تکرار کردند ولی هیچ یک از برادران حاضر نشدند از گردان خارج شوند. در پایان هم از افراد خواسته شد از یکدیگر حلالیت بطلبند. صدای گریه فضا را پر کرده بود. نزدیک اذان مغرب بود. برای برگزاری نماز جماعت آماده شدیم. پس از اقامه نماز، دعای توسل خوانده شد. آن شب حالتی خاص در مجلس مشاهده می شد.                                                                                  

بعد از صرف شام بلافاصله برادران تجهیزات کامل دریافت کردند و به دنبال آن هر یک به کاری مشغول شدند. عده ای زیارت عاشورا می خواندند. عده ای وصیت نامه می نوشتند و برخی هم نشسته بودند و از یکدیگر حلالیت می طلبیدند و قول شفاعت می گرفتند. تعدادی هم آخرین نامه ها را برای خانواده هایشان می نوشتند. لحظاتی به یاد ماندنی بود که اکنون درکش برایمان سخت است.                                                                                                    

در آن لحظه چهره تک تک افراد حامل پیامی بود؛ پیامی آشنا برای دوستانی که حدود چهارماه و نیم با یکدیگر مأنوس بودند. انس و الفتی که نشأت گرفته از صداقت و خلوص رزمندگان بود. یارانی که هدفی مشترک داشتند و همگی به امر مرجعی عالیقدر و رهبری مقتدر، خانه و کاشانه خود را ترک و علیه خصم زبون لباس رزم بر تن کرده بودند. این خصایص مشترک چنان اشتیاق متقابلی در دل ها رویانده بود که هر بیننده ای از چشم آن جماعت رایحه اشتیاق استشمام می کرد. حالا وقت جدایی فرارسیده بود. لحظه ها از پس یکدیگر می گذشتند و زمان موعود در حال رسیدن بود. بر گونه ها اشک می غلتید.                                                                                             

زمان ایستاده بود و انسان فرصتی می یافت به گذشته برگردد. گذشته ای که چندان رضایت بخش نبود. آن سوی این درنگ شبانه آینده ای به رویمان آغوش می گشود که روحی بلند می طلبید. دل کندن از دنیا و مبارزه با دشمن در پیش بود و اطاعت از رهبری. پیش از نبرد با دشمن، درگیری با نفس شروع شده بود و هر چه زمان می گذشت شدت بیشتری می گرفت. باید بر نفس فائق آییم تا از قافله باز نمانیم. این کار دشوار از آن رو برایم میسر شد که در هر دو نبرد، هم نبرد درون با نفس و هم نبرد با خصم، همگام با دریادلانی بودم که عزم خود را جزم کرده بودند تا با لگدکوب نفس تاریکی شب را بدرند و در فرداشب آفتابی میمک بر خصم زبون بتازند.                                    

صبح از راه رسید. جنب و جوشی تازه در بین برادران به چشم می خورد.عده اي مشغول اصلاح سر و صورت بودندو عده اي هم در کنار رودخانه مشغول غسل شهادت.بعد از نماز ظهر و صرف ناهار ,برادران با چهره هاي بشاش و لباس هاي تميز سوار اتوبوس مي شدند. در اين لحظات حساس هواپيما هاي دشمن از راه رسيدند و وضعيت را دگرگون ساختند .تمامي برادران زمين گير شدند. هواپیماها پس از چند لحظه که مانور دادند، بمب های خود را در اطراف ریختند و از منطقه دور شدند. هر لحظه آژیر خطر به صدا درمی آمد و زمان برای پیمودن راه درازی که در پیش داشتیم محدود تر می شد.                     

سوار اتوبوس ها شدیم. از جاده مهران – ایلام حرکت کردیم. از صالح آباد به جاده آسفالته در سمت راست ادامه مسیر دادیم. با اتوبوس به خط مقدّم که در دست برادران ارتش بود نزدیک شدیم. برادران به پایین دره هدایت شدند. در آن جا آبی شیرین و گوارا جریان داشت. کمی استراحت کردیم. نزدیک غروب بود. به دستور فرماندهی شام مختصری را که همراه داشتیم خوردیم و از آب رودخانه وضو گرفتیم. نماز مغرب و عشا را همان جا خواندیم. قمقمه ها را از آب رودخانه پر کردیم و به راه افتادیم.

از مسیرهای پرپیچ و خم و دره های صعب العبور می گذشتیم. تاریکی شب به حدی بود که به سختی جلو پای خود را می دیدیم. پس از حدود 4 ساعت به پشت یک تپه رسیدیم. عده ای از برادران تخریب چی در حال برگشتن بودند. شهید موحد هم در بین آن ها بود. پس از احوالپرسی به من گفت هیچ خبری نیست. راهکار باز است و عراقی ها خوابند.

به خاطر تأخیر بعضی از گردان ها در رسیدن به مواضع مجبور به توقف و گذراندن وقت بودیم. کم کم ماه داشت طلوع می کرد. در این لحظه درگیری شدیدی در  سمت چپ منطقه به راه افتاده بود و  منورها فضای آن جا را روشن می کرد. لشکر نصر در زمان تعیین شده به مواضع دشمن رسیده  و موقعیت آن ها برای دشمن مشخص شده بود، به همین خاطر عملیات از آن ناحیه شروع شده بود. در محل استقرار ما چندان خبری نبود. هر چند دقیقه منوری به هوا پرتاب می شد و برخی سنگرها هم شروع به ریختن آتش می کردند.              

ماه با پرتوافشانی خود فضای منطقه را روشن کرد. هنوز ما در پشت تپه زمین گیر بودیم. بالاخره دستور حرکت رسید. از تپه بالا رفتیم و وارد راهکار شدیم. به سرعت این مسیر را پشت سر گذاشتیم. هنگام عبور آخرین نفرات، توجه عراقی ها به موقعیت ما جلب شد و شروع به ریختن آتش کردند. نیروها به داخل شیاری هدایت شدند و در دو سمت چپ و راست به جلو رفتند. به آرپی جی زن ها مأموریت داده شد تا سنگرهای دشمن را که روی نیروها آتش می ریختند، منهدم کنند. من جزو این گروه بودم. به جلو رفتیم. دو سنگر آتش بار منهدم شد و سنگرهای مجاور هم آتش خود را قطع و عقب نشینی کردند و به دره های اطراف رفتند .نیروهای گردان به راحتی از ارتفاع بالا رفتند و پاسگاه روی ارتفاع میمک را تسخیر کردند. سنگرهای اطراف نیز پاکسازی شد. نیروها در جاده ای که به یکی از پاسگاه های عراقی ختم می شد به راه افتادند. در همین لحظات باران شدیدی باریدن گرفت، به گونه ای که در مدت چند دقیقه همه جا را آب فراگرفت. تغییر آب و هوا به این سرعت برای هر فردی عجیب به نظر می رسید. نیروهایی که درون شیارها کمین کرده بودند مجبور بودند به بالای ارتفاع بیایند و در بعضی موقعیت ها مجبور به عقب نشینی شدند                                    .

من و چند نفر از دوستان به همراه یکی از فرماندهان به سمت جلو حرکت می کردیم. آرامش خاصی بر منطقه حاکم بود. هر چند لحظه شلیک گلوله های سبک این آرامش را بر هم می زد. از آتش سنگین توپ ها و خمپاره ها خبری نبود. در مسیر حرکتمان از شیارهای روبه رو به سوی ما شلیک می کردند. ابتدا می خواستیم سنگر آن ها را با آرپی جی منهدم کنیم ولی دچار شک و تردید شدیم که این ها نیروهای دشمن هستند یا خودی. مجبور به بازگشت شدیم. از معاونت گردان برادر مهدی خاوری سؤال کردیم. ایشان گفتند ما در آن محل نیرو نداریم و فقط افراد دشمن در آن جا موضع گرفته اند.     

 به موقعیت اولیه برگشتیم. آتش دشمن در آن لحظه قطع شده بود. به دستور فرمانده، من و یکی دیگر از دوستان موظف به دیده بانی از دو شیاری بودیم که به آنجا ختم می شد. دیگر دوستان با فرمانده به سمت چپ رفتند تا برای محافظت شیارهای مجاور نیرو تعیین کنند. هوا روشن شده بود. برگشتم و به پایین دره  پشت سرم نگاه کردم. حاج آقا یوسفی از برادران کاشمر که سنشان در حدود 60 تا 65 سال بود داشتند با سه نفر از دوستان برای نماز آماده می شدند. به نوبت نماز صبح را به جا آوردیم.                                                             

همه جا کاملاً روشن شده بود. به دستور فرمانده باید از این موقعیت محافظت می کردیم. وضعیت ما به گونه ای بود که تحرک نیروهای خودی برایمان مشخص نبود. زاویه دید ما بر روی دشمن هم محدود بود و فقط تحرک افراد را در چند شیار زیر نظر داشتیم. به همین دلیل از حرکت دشمن در سمت راست بی اطلاع بودیم. سر و صدای بلدوزرها سکوت منطقه را در هم می شکست. تصور بر این بود که در جاده به سمت جلو در حرکت هستند. آتش دشمن رفته رفته شدیدتر می شد.  در همین لحظات برادر بصیر فرمانده گردان که ملبس به لباس پاسداری بودند در حالی که دوربینی در دست داشتند به سمت ما آمدند وگفتند:هر چه سریع تر باید از این جا خارج شویم. ایشان حرکت کردند و ما هم به دنبال ایشان به راه افتادی   در مسیر جنازه شهید منتظري

را در فاصله ای نه چندان دور دیدیم ولی هدف تیر مستقیم افراد پیاده دشمن بودیم و نمی توانستیم آن را به عقب بیاوریم. به سرعت به سمت عقب حرکت کردیم. خمپاره ها یکی یکی در اطراف ما زمین را می شکافتند و گلوله های سبک زوزه کشان از اطراف ما می گذشتند. به خط اول که نزدیک شدیم شاهد احداث خاکریزی بلند بودیم. خود را به پشت خاکریز رساندیم. برگشتن ما باعث تعجب دوستان شده بود. بعداً متوجه شدیم برادر بصیر قبل از این که دشمن شروع به پاتک کند جلو آمده و ما را نجات داده اند.

پس از چند لحظه استراحت از بالای خاکریز نگاهی به منطقه انداختم. آرایش تانک های دشمن مرا شگفت زده کرد. تمامی برادران به دستور فرماندهان در جای خود مستقر شدند. شیارهای اطراف را توپخانه گلوله باران می کرد. در این حال چند نفر جلو رفتند و جنازه شهید منتظری را پشت خاکریز آوردند.

گردان رعد مأموریت داشت از رودخانه تلخاب بگذرد و ارتفاعات سمت راست را بگیرد ولی در شب عملیات موفق به چنین کاری نشد. به همین سبب افراد دشمن روی ارتفاعات مستقر بودند و با تیر مستقیم، افراد ما را در پشت خاکریز هدف می گرفتند. داشتم با یکی از دوستان صحبت می کردم که از ناحیه کمر زخمی شد و در کنارم به خاک افتاد. تهدید دشمن به گونه ای بود که هیچ کس نمی توانست در پشت خاکریز به راحتی حرکت کند و همه سینه خیز یا با حرکات تند و تیز حرکت می کردند. تانک های دشمن جلو می آمدند و رفته رفته به مواضع ما نزدیک تر می شدند. همگام با آن ها هواپیماها خطوط پشتیبانی ما را بمباران می کردند و دو فروند هلیکوپتر مرتب خاکریز مقابلمان را با اصابت راکت می شکافتند.

تانک ها در فاصله حدود ششصد متری ما موضع گرفتند، درست در محلی که چند لحظه پیش ما چند نفر آن جا بودیم. تانک ها پیشروی را شروع کردند. از هر سمت خاکریز ما گلوله باران می شد. هلی کوپترها در پشت یک ارتفاع جای گرفته بودند و از تیر مستقیم در امان بودند. فقط هنگامی که برای شلیک آماده می شدند هدف قرار دادن آن ها ممکن بود.

خیلی حساب شده و دقیق عمل می کردند. هنگامی که جلو خاکریز مورد اصابت راکت قرار میگرفت،

 گرد و خاک زیادی جلو دید نیروها را میگرفت و آن ها از همین فرصت استفاده کرده و با سرعت بیشتری پیشروی می کردند. بالاخره تانک ها به فاصله 250 متری رسیدند. درگیری شدید شده بود. به هر جا  نگاه می کردی دود و آتش و انفجار می دیدی. یک باره احساس کردم خاکریز شکاف برداشته است. چند راکت پشت سر هم به دیواره خاکریز اصابت کرد و این شکاف را به وجود آورد. جلو خاکریز بر اثر اصابت راکت ها قابل دیدن نبود و صدای حرکت تانک ها شنیده می شد.

مسلم بود که تانک ها قصد نفوذ دارند. برادران با فریاد الله اکبر بالای خاکریز رفتند و گلوله های آرپی جی را به سمت آن ها رها کردند. تانک فرماندهی دشمن آتش گرفت و همین امر باعث توقف آن ها شد. پس از لحظه ای درگیری، مجبور به عقب نشینی شدند. به چشم خود دیدم که یک عراقی کمربند خود را باز کرده بود و نیروهای پیاده را به سوی خاکریز هدایت می کرد. چون آتش در جلو خاکریز خیلی شدید بود، تغییر جهت داد و نیروها را به سوی رودخانه تلخاب برد. یکی از دوستان یک گلوله آرپی جی به سمت آن ها شلیک کرد که آنها را زمین گیر کرد. بدین صورت پاتک اول دشمن با مقاومت جانانه برادران به شکست انجامید. حمله دوم دشمن نیز شکست خورد.

شب فرا رسید. به همت برادران گردان مهندسی در کناره رودخانه تلخاب خاکریزی احداث شد. شب را با درگیری های پراکنده به صبح رساندیم. صبح روز بعد آتش دشمن خیلی شدید  بود و از روز اول بیشتر این منطقه را هدف گلوله های دوربرد خود قرار می داد. جاده تدارکاتی که از کنار پاسگاه می گذشت مرتب مورد اصابت گلوله قرار می گرفت. چند دستگاه ماشین در پیچی معروف به پیچ خمپاره، بر اثر اصابت گلوله آتش گرفته بود. هیچ ماشینی نمی توانست به سمت ما بیاید. حدود 4 ساعت طول کشید تا مسیر جاده تدارکاتی عوض شود. چون رزمندگان درگیری شدیدی با دشمن داشتند و از طرفی سنگرهای مهمات ما تهاجم دشمن آسیب دیده بود، از نظر گلوله آرپی جی و خمپاره 60 سخت در مضیقه بودیم. تهدید و پیشروی دشمن وضعیت خاصی را به وجود آورده بود. تانک ها در فاصله ای نه چندان دور از خاکریز موضع گرفتند. آتش دشمن رفته رفته شدت بیشتری می یافت. خستگی برادران و نبود مهمات وضعیت را بدتر می کرد. خودم یک گلوله آرپی جی داشتم و دیگر برادران هم یک یا دو تا.

تجربه دیروز به ما می گفت با این وضعیت نمی توانیم جلو دشمن را بگیریم. تمام فشار دشمن متوجه خاکریزی بود به طول 600 تا 700 متر که بر روی جاده احداث شده بود و فقط برادران گردان کوثر از آن حفاظت می کردند. در این لحظات حساس شاهد حضور یکی از برادران ارتش در پشت خاکریز بودم. وی که به همه سنگرها رفته بود به سنگر ما آمد و گفت از این وضعیت ناراحت نباشید، چون برادران ما از ناحیه نفت شهر حمله کرده اند و هم اکنون نفت شهر به دست نیروهای ما آزاد شده است. این خبر باعث شادی نیروها شد و در افزایش روحیه آنان مؤثر بود. همچنین گفتند گروهی متشکل از بسیجیان و سربازان از شیارهای مجاور جلو رفته اند تا از پشت به تانک ها بزنند.

 بنا به دستور فرماندهی از شلیک گلوله های باقی مانده خودداری و ثانیه شماری می کردیم که الان برادرانی که جلو رفته اند به تانک ها حمله ور خواهند شد. هر رزمنده چند نارنجک آماده کرده بود که در صورت لزوم از آن ها استفاده کند.  دشمن که گمان می کرد این رفتار ما نوعی تله جنگی باشد، با ترس و احتیاط بسیار جلو می آمد. کم کم تانک ها به نزدیک خاکریز رسیدند.

همزمان با رسیدن تانک ها، نخستین ماشین که حامل مواد غذایی و نوشیدنی بود به پشت خاکریز آمد و بر ناراحتی رزمندگان افزود. می گفتند مهمات نداریم که از خود دفاع کنیم، غذا و آب میوه برایمان می فرستند. پس از حدود 10 دقیقه یک تویوتا به پشت خاکریز آمد که پر از گلوله های آرپی جی و ... بود.  گلوله ها که به دست نیروها رسید با صدای الله اکبر دوباره بر دشمن زبون تاختند وتانک ها را یکی پس از دیگری منهدم کردند. دشمن برای سومین بار شکست خورد.

شب فرارسید. همانند شب اول، منطقه تا حدودی آرام بود. روز بعد نیز درگیری شدید بود و تا ظهر مشغول پاسداری از خطوط اول بودیم. بعد از رسیدن نیروهای کمکی و جانشین به سمت عقب حرکت کردیم. پس از استراحتی کوتاه در یک دره، شبانه به قرارگاه تاکتیکی برگشتیم و از آن جا به قرارگاه شهید حیدری رفتیم.

پس از چند روز مجدداً همراه دو نفر از فرماندهان گردان به قرارگاه تاکتیکی رفتیم. در مسیر هواپیماها مرتب جاده آسفالته را بمباران می کردند. در فاصله حدود 500 متری هواپیمای دشمن روی جاده مانور می داد و یک باره شاهد انفجار شدیدی بودیم. ابتدا تصور کردیم پل مقابل را زده است. پس از رسیدن دیدیم راکت به کنار پل اصابت کرده و مینی بوسی که در حال گذشتن از پل بوده بر اثر موج انفجار با حالتی عجیب بر روی نرده های کنار پل قرار گرفته است. حالتی که هر بیننده ای را شگفت زده می کرد. ارتفاع پل تا سطح آب در حدود 15 متر بود. چند نفر داخل اتوبوس به شهادت رسیده بودند از جمله راننده آن. اتوبوس در حالتی بود که کسی نمی توانست داخل آن برود چون احتمال سقوط به رودخانه زیاد بود.

وقت زیادی نداشتیم. به سوی قرارگاه حرکت کردیم. پس از اقامت کوتاهی مجدداً به موقعیت شهید حیدری برگشتیم. هنوز مینی بوس روی نرده های پل قرار داشت و راننده هم که به شهادت رسیده بود همچنان پشت فرمان بود. شهدای سمت جاده را تخلیه کرده بودند. به قرارگاه آمدیم. استراحتی کردیم و برای چند روز همراه دیگر برادران به فردوس بازگشتیم.

محمد تقي شريف زاده    جانباز 5 درصد

تاريخ ومحل جانبازي : 30/2/65   مهران

نگذاريد پيشکسوتان شهادت و خون در پيچ و خم زندگي روزمره خود به فراموشي سپرده شوند . امام خميني (ره‌)

در ارديبهشت ماه سال 1365 براي ششمين بار به همراه تني چند از دوستان که همگي جزء نيروهاي درخواستي بوديم عازم جبهه هاي نبرد حق عليه باطل شديم . پس از چند روز به اهواز رسيده و در مقرلشکر 21 امام رضا ( ع ) سازماندهي شديم و براي چندمين بار وارد گردان کوثر شدم . مسئوليت گردان با برادر شهيد صادقي و معاونت آن با برادر رضا نقره اي  بود . محل استقرار ما پادگان حميديه بود .طبق روال گذشته آموزشهاي مخصوصي که براي منطقه جنوب نياز بود داده مي شد . من در اين گردان معاون فرمانده گروهان بودم .

حدود يک ماه بيشتر نگذشته بود که يکي از روزها ساعت 6 يا 7 بعد از ظهر بود که با سرعت معاون گردان به چادر ما آمد و گفت سريع فرماندهان و معاونين در چادر فرماندهي جمع شوند .  از گرفتگي و ناراحتي فرمانده معلوم بود که اتفاق خاصي افتاده ، دستور داد که هر چه زودتر آماده شويد که وقت تنگ است بعدا توضيح خواهم داد . اول شب اتوبوس ها آمدند و نيروها سوار شدند . معلوم شد که به طرف ايلام مي خواهيم برويم . برادر صادقي توضيح داد نيروهاي عراقي عمليات انجام داده اند وبه منطقه مهران در حال پيشروي هستند . بايستي برويم جلوي آنها را بگيريم و گرنه کله قندي سقوط مي کند و مهران به دست عراقي ها مي افتد . عراقي ها از قسمت قلاويزان به پيشروي ادامه داده و يک گردان از ارتش شيراز را اسير کرده اند . با توجه به پيشروي عراق در سمت جاده ايستگاه حسينيه حرکت از جاده انديمشک دهلران مقدور نبود . به ناچار از جاده پل دختر به سمت ايلام رفتيم .صبح زود به ايلام رسيديم . بدون استراحت  و صرف صبحانه به سمت قرارگاه شهيد حيدري که در کنار رودخانه شورشيرين بود حرکت کرديم . به محض رسيدن به اين موقعيت برادر صادقي يکي از دسته هاي رزمي را سريعا با ماشين به طرف خط برد که به اظهار نظر يکي از برادران اگر ‌آن دسته با سرعت  نمي رقتند  ارتفاعات کله قندي جاده ايلام  و دهلران به دست نيروهاي دشمن مي افتاد . ساعت 5/2 بعد از ظهربه همراه   مسئولين دسته و ارکان گروهان و گردان جهت شناسايي به خط رفتيم.

 منطقه اي را که نيروهاي عراقي در انجا مستقر بوند زير نظر گرفتيم و شناسايي کرديم و به قرارگاه برگشتيم . نيروها را  آماده حرکت کرديم . خورشيد در حال غروب بود . اسمان براي ما غمگين و دلگير و گرقته بود . برعکس شبهاي عمليات آن شب شور و نشاط نداشت . پس از اقامه نماز مختصري شام صرف کرديم و به سمت خط دشمن که تپه هاي رضا آباد و باغ کشاورزي بود حرکت کرديم .

 دقيقا يادم هست شب سيزدهم ماه بود و هوا کاملا روشن . پائين تپه هاي رضا آباد  رسيديم . نيروها ي عراقي به طور کامل و آشکار بالاي تپه ايستاده و دست به کمر زده اند و کاملا ما را تماشا مي کردند . در شش عملياتي که تا به حال انجام داده بوديم  آنها را به اين پررويي و جسوري نديده بودم . شايد يکي از دلايلشان همان نيروهاي شيراز بود که اسير کرده بودند و به حساب خودشان پيشروي در اين منطقه بود . پس از آنکه تمامي گردان به پاي تپه ها رسيدند ، درگيري با عراقي ها شروع شد . روبروي باغ کشاورزي گردان موسي بن جعفر( ع) به فرماندهي شاهچراغي هم زمان با ما عمليات را آغاز نمودند . عده کثيري از نيروهاي گردان با نهايت و سرعت هر چه تمامتر در همان لحظات اوليه خودشان را به قسمتي از بالاي تپه رسانيد ه  و عراقي ها را مجبور به فرار کردند . متأسفانه گردان موسي بن جعفر نتوانست آن طور که بايد عمل کند . خط شکسته نشد . سمت چپ يکي از تير بارهاي دشمن تاب و توان نيروها را گرفته و مانع پيشروي شد.  باران خمپاره و گلوله بر زمين مي ريخت . هر چند گاهي عزيزي به ديدار معبود خويش مي شتافت . من و شهيد کريمي تصميم گرفتيم تا برويم و تيربار را منهدم کنيم . از سمت چپ دور زديم . کمي پائين تر از بالاي تپه حدود 8  تانک در دره اي با شيب کم براي عمليات بعدي کمين کرده بودند و ما تا آن زمان از آنها اطلاعي نداشتيم . فاصله ما با تانک ها خيلي نزديک بود ، به حدي که انهدام آنها با آر پي جي ممکن نبود . بدين وسيله کمي عقب برگشتيم چون بغل نيروهاي  عراقي بوديم و نمي توانستيم بلند شويم ، با حالت نشسته به حول و قوه الهي دو تانک را زديم . آنها فکر کردند شايد در محاصره هستند،  شروع به فرار به سمت پائين تپه کردند . تيربار هم خاموش شد . به خاطر وحشت دشمن دو تاي ديگر از تانک ها را هم زديم و  بالاي تپه رسيديم.

چند متري از همديگر فاصله داشتيم . چون بالاي تپه پستي و بلندي داشت چند عراقي در سنگري کوچک کمين کردند که متوجه شدم و سريع گفتم کريم بنشين که صداي من را دير متوجه شد و از طرفي بر دوشش اسلحه و کلي خشاب و آرپي جي و گلوله حمل مي کرد . نشستن او به کندي انجام شد و جلوي چشم من رگبار دشمن شکم او را پاره کرد و در اينجا صداي يا مولانا يا صاحب الزمان او بلند شد. من به حالت سينه خيز به سمت پهلو دور زدم که ديدم دشمن پايين تپه فرار مي کند . در اينجا برادر رضا نقره اي و چند نفر ديگر متوجه ما بودند و به سمت ما آمدند . من به طرف شهيد کريمي رفتم و با چفيه خودش توسط يکي از برادران شکم او را بستم . برادر نقره اي به يکي از برادران بسيجي گفت اکثر زخمي ها در آشيانه تانک هستند . اين را ببريد آنجا و ما به سمت راست حرکت مي کنيم . در آن قسمت يک تير بار که  در جبهه ها به آن دولول  مي گويند تازه شروع به کار کرده بود و درست روي تپه را با  آتش بسته بود با دو نفر ديگر حرکت کرديم . آتش رگبارها و خمپاره هاي شصت يکي پس از ديگري به زمين مي خورد . دشمن کاملا متوجه شده بود که نيروها به طرف گردان موسي بن جعفر در حرکتند  تا آنها را پشتيباني کنند . ما جلوتربوديم که پهلوي من خمپاره شصت به زمين اصابت کرد و از ناحيه پا ترکش خوردم . از من پرسيدند مي تواني حرکت کني ؟  گفتم بله . با اشاره  به من گفت تا مي تواني مجروحان را به عقب  هدايت کن . من هم خودم را به سنگر تانک رسانيدم . توي  اين آشيانه حدود 25  الي 30 نفر زخمي بودند و چند نفر هم به شهادت رسيده بودند . چشمم به برادران کريمي ، کياني و سعيدزاده  افتاد . تا ساعت 2 صبح منتظر مانديم تا شايد  حمل مجروح بيايد . تيربارها کاملا در مسير اوليه  مسلط  بودند . امکان عبور و مرور حمل مجروح به سختي انجام مي گرفت .

 صداي حرکت تانک ها از دشت به گوش مي رسيد که به طرف باغ کشاورزي در حرکت بودند . يکي از بچه هارا که تا حدي مجروح بود نگهبان گذاشته بوديم . به حالت گريه به طرف من آمد و گفت : تانک ها روي مجروحيني که پائين تپه هستند دور مي زنند و آنها را له مي کنند . ذهنم رفت توي جزيره مجنون که شهيد عاشوري اين شعر را مي خواند " شب تاريک و بيم وصل و گردايبي چنين حايل    کجا دانند حال ما سبکباران ساحل ها "   يادم هست يکي از بچه هاي کاشمر به من گفت تو که راه را بلدي چرا مي خواهي به خاطر همشهريانت صبر کني تا حمل مجروح بيايد . طولي نکشيد که پيک گردان در زير آن آتش خبر آورد که برادر صادقي دستور داده هر چه سريع تر نيروها به عقب برگردند و به فلاني بگو از طرف رودخانه حرکت کنند . در آنجا بود که صداي وداع و انا لله و انا اليه راجعون بلند شد . اکثر عزيزان نمي توانستند حرکت کنند . جراحات خيلي سنگيني به تن داشتند ، از ناحيه سر و چشم و شکم مجروح شده بودند . چه سخت است چنين وداعي ! نگاهي به برادران کريمي ، سعيد زاده و کياني کردم . جلورفتم، دست يکي از آنها را گرفتم شايد بتواند حرکت کند ولي به خاطر اينکه خون زيادي از بدنشان رفته بود قادر به حرکت نبودند . برادر سعيد زاده و برادر کريمي از ناحيه شکم مجروح شده بودند . پاي برادر کياني کاملا شکسته بود . حتي يک قدم هم نمي توانست راه برود . در چنين شرايطي  من مي خواهم خداحافظي کنم . چه سخت است چنين لحظه اي !    زير لب زمزمه اي داشتند . کاش مي دانستم که چه مي گويند ...

 برادري از کوه سرخ کاشمر به من سفارش کرد سلام مرا به مادرم برسان و بگو با لبخند شهيد شد . چند نفر ديگر که قادر به حرف زدن نبودند زير لب زمزمه مي کردند و مولا صاحب الزمان را ياد مي نمودند . سنگر غرق گريه و ماتم شد،  گونه هاي زيبايشان را غرق بوسه کرديم و چه تلخ بود وداع و جدايي از آنان . 7 نفر از عزيزانمان را آنجا گذاشتيم . يک قدم به جلو و يک نگاه به عقب ، به سختي از آنجا دور مي شديم .

لحظه ها گذشت . ما از پائين تپه به سمت رودخانه کنجامچن حرکت کرديم . در بين راه دو نفر به شهادت رسيدند . خمپاره ها که به زمين مي خورد نشستن و بلند شدن براي مجروحين خيلي سخت بود . کنار رودخانه رسيديم و به زحمت عبور کرديم . مقداري راه را ادامه داديم . نيروهاي خودي پشت تپه ها بودند . صحرا غرق ماتم بود . از گردان ما حدود 50 درصد شهيد و زخمي شده بودند . تا رسيديم برادر صادقي که خيلي ناراحت بود به من گفت : " توي آشيانه چند نفر مانده اند" . گفتم 7 نفر  . اشاره به آن طرف کرد و گفت عراقي ها آنجا را گرفته اند . از جمله کساني که در عقب بودند روحاني گردان بود که به درجه رفيع شهادت نائل آمد . پس از لحظه اي ماشين هاي حمل مجروح آمدند . ما سوار شديم و سرانجام به وسيله هواپيما به تهران انتقال يافتيم . پس از مدتي به شهرستان برگشتم . حدود يک ماهي که گذشت برادران از جبهه برگشتند . از برادر مير فرح احوال منطقه را پرسيدم . ايشان گفتند که بعد از پخش پيام امام خميني ( ره ) که فرمان دادند " سکوت جايز نيست ، مهران بايد آزاد شود "  جاني دوباره در وجودمان دميده شد و منطقه را آزاد کرديم و دشمن را تا پشت قلاويزان به عقب رانديم و از شهيد بادي برايم صحبت کرد که در وصيت نامه اش نوشته بود " از خداوند متعال درخواست مي نمايم که پس از شهيد شدنم جنازه ام چهل روز در صحرا بماند که بعد ا ز چهل روز عمليات انجام گرفت و منطقه آزاد شد وبه وصيتش  درست عمل شده بود . جنازه خيلي از بچه ها پيدا شده بود و همه برا ي خاکسپاري به شهرهايشان انتقال يافت .

 در خاتمه اگر چه حق اين سه شهيد بزرگوار ( کريمي ، کياني .  سعيد زاده ) را نتوانستم آنطور که بايد و شايد ادا کنم لذا چند خط از وصيت نامه آنها را ذکر مي کنم .

1-   شهيد کريمي : " مادرم اگر من پيش از تو بميرم بسيار شادمان خواهم بود زيرا در آن جهان در صفا و طراوت بهشت در ميان جلوه هاي ايزدي تو را خواهم ديد و در کنار يکديگر خواهيم بود . مادرم مي دانم در شهادت من خواهي گريست و لي بدان که با شهادت انسان به کمال مي رسد . "

2-   شهيد حسين کياني : " هدفم از آمدن به جبهه اين بوده است که از  اسلام و انقلاب اسلامي محافظت کنم و نگذارم که بيگانگان بر ايران تسلط پيدا  کنند . اگر شما امروز فرزندان خود را به جبهه نفرستيد چه کسي به جبهه برود و از اسلام و ميهن اسلامي دفاع کند .

3-   شهيد عليرضا سعيد زاده : " شهادت در راه خداوند زندگي افتخارآميز ابدي  و چراغ هدايت براي ملت هاست . از خدا مي خواهم که شهادت را به گونه اي گرداند که بتوانيم بگوييم که اگر دين محمد جز با کشته شدن ما بر جا مي ماند پس اي تيرها بباريد که ما آماده شهادتيم و با اين فخر با امام حسين ( ع ) محشور شويم .

محمد عقيقي              جانباز 25 درصد

تاريخ و محل جانبازي :   25/12/ 61   فکه   26/8/65 جزيره مجنون

يک هفته از آغاز عمليات والفجر 3 گذشته بود من و چند نفر ديگر توسط شهيد شيدايي براي اعزام به خط مقدم انتخاب شديم . در خاکريز خط مقدم در نزديکي

پاسگاه درّاجيه عراق در داخل يک سنگر مستقر شديم . به خاطر کنجکاوي, دوربيني برداشته در پشت خاکريز به ديدن نيروهاي عراقي مشغول شدم . اوضاع در طرف عراقي ها شلوغ و درهم  و برهم بود .

خاکريز و خط مشخصي به نظرم نمي رسيد . تانک ها و هلي کوپترهاي دشمن در حدود چند کيلومتري ما در رفت و آمد بودند . ضمن آرامش نسبي در خط ما, بوي انفجار و باروت و گرد و خاک به مشام مي رسيد . همانطور که با دوربين و گاه بدون دوربين مشغول ديدن نيروهاي عراقي بودم،  متوجه شدم که شهيد شيدايي و يک نفر ديگر که نامش را فراموش کرده ام،  با فاصله کمي نسبت به من از خاکريز عبور کردند وبه سمت نيروهاي عراقي به راه افتادند . آنها را با دوربين تعقيب کردم . در اين فکر بودم که چطور در روز روشن آنها خاکريز را پشت سر گذاشته و به طرف نيروهاي عراقي به راه افتادند و چطور مي شود که مورد اصابت گلوله دشمن قرار نمي گيرند ؟!  ناگهان در يک لحظه متوجه شدم که آن دو نفر دارند به طرف خاکريز خودمان مي دوند و باز بلافاصله ديدم که گروه بسيار زيادي از عراقي ها در جلو چشمان ما و د رفاصله حدود 100 تا 150 متري از خاکريز ما به طرف نيروهاي خودشان در حال فرار هستند .

 در اين موقع صداي تکبير نيروهاي ايران بلند شد و هر کس با هر چه در دسترسش بود شروع به تيراندازي به آنان کرد و من هم تنها کاري که از دستم برمي آمد اين بود که شروع به پرکردن شانه هاي تير يک تيربارچي نمودم که در کنار من رگبار تيرهايش بي امان دشمن را هدف قرارداده بود. همان شب اخبار را از راديو ايران گوش مي کردم که در عبارتي به اين مضمون گفت :”‌رزمندگان اسلام يک گردان از نيروهاي عراقي را که قصد پاتک ( ضد حمله ) را داشتند تار و مار کرده و حدود 300 نفر آنان  کشته و زخمي و تعدادي هم اسير شدند .‘‘

در جريان اين واقعه ترسو بودن نيروهاي عراقي بيش از پيش محرز گرديد،  چرا که اگر دچار خوف و ترس نمي شدند ، به راحتي مي توانستند آن دو نفر را که براي شناسايي رفته بودند به هر طريق از سر راه بردارند و شب هنگام خط ما را تصرف کنند و يا مي توانستند در همان لحظه به طرف نيروهاي ايران يورش برده و خط را شکسته و تصرف کنند، اما  آنان بدترين کار ممکن را انجام دادند و درمعرض ديد بچه ها و در فاصله کم ،‌به خاطر ترس از آن دو نفر ،‌مانند يک گله دام به هم ريخته و پا به فرار گذاشتند و خود را در معرض تيرنيروهاي ايران قراردادند .

حتي براي فرار هم نبايد در تيررس نيروهاي ما بلند مي شدند و بايد خود را کماکان در شيارها و گودال ها و پشت بوته ها مخفي مي کردند و به حالت هاي مخصوص آن شرايط عقب نشيني مي کردند .

البته براي من معلوم نشد که چطورآنها تا آنجا آمده اند،  شايد هم از شب قبل داخل آن شيارها مستقر شده بودند.

محمد حسن عيدی  جانباز 35 درصد

تاریخ و محل جانبازی: 22 / 12 / 63  ؛    جاده خندق

آن خاطرات روشن من هرچند

                                          در خاطر جزیزه مجنون ماند

اما خدا کند که   شب    دیدار

پیدا    کنم   ستاره   ليلي   را

سخن گفتن از خاطرات زمان جنگ و آن حال و هوا، امروز پس از گذشت چندین سال و حال و هوای فعلی تقریباً سخت و دشوار است. آن روزها آن قدر خاطره انگیز و زیبا بودند که حتی اگر نکات ریزش از خاطر برود باز هم حرف زدن در مورد آن طراوت خاص خود را دارد.

زمستان 63 بود که تصمیم گرفتم پس از یک سال دوری از جبهه به منطقه بروم. از محل کارم که یکی از روستاهای قاین بود به فردوس آمدم و همراه کاروانی عازم شدم. چون قبلاً با دوستانم هماهنگی نکرده بودم، تقریباً در میان کاروان غریب بودم. تا مشهد با شهید فیاضیان و شهید دوستی که دورادور آن ها را می شناختم، صمیمی شدیم و تا اهواز همیشه کنار هم بودیم. هنگام تقسیم در اهواز، شهید دوستی با آشنایی قبلی که داشت به سمت گروه تخریب رفت. من و شهید فیاضیان هم از دیگر بچه ها جدا شدیم و به سمت مقرّ گروه تخریب تیپ امام رضا (ع) روانه شدیم.

 در ابتدا که وارد شدیم بچه ها در داخل یک سالن بزرگ در کنار اهواز برای عده ای از دوستان تخریب چی که چند روز پیش شهید شده بودند، مراسم ترحیمی برگزار کردند. ما داخل آن سالن به طور رسمی نشسته بودیم و قرآن می خواندیم. گروه های دیگر رزمنده هم آمده بودند. ناگهان صدای چند انفجار مهیب بیرون سالن همه را سراسیمه کرد به طوری که مجلس ترحیم به هم ریخت و همه از سالن بیرون رفتند. بچه ها فکر می کردند حمله هوایی شده، بعد معلوم شد که دوستان برای استقبال از ما در اطراف سالن چند مین منفجر کردند تا به ما بفهمانند که تخریب محیطی پر ماجراست.

دو سه روز در اهواز بودیم. ما را با یک تویوتا به سمت دهکده شهید حیدری نزدیک ایلام بردند. از صبح روز بعد آموزش شروع شد. چشمتان روز بد نبیند! امروز تصور سختی های آن روز برایم مشکل است. لازم است این جا نکته ای را برای آن هایی که فکر می کنند بسیجی ها یک عده ناآگاه به مسائل نظامی بودند که با گوشت و خون به جنگ عراقی ها می رفتند، متذکر شوم. آموزشی که ما در حدود بیست روز برای تخریب می دیدیم شاید تحملش برای بهترین کماندوهای دنیا مشکل باشد. برای نمونه شب حدود سی نفر با تمام تجهیزات که همراه داشتیم داخل یک سوله بزرگ که در زمین حفر کرده بودند می خوابیدیم. نیمه هااای شب با صدای تیراندازی در داخل سوله و گاز اشک آور و سر و صدای مسؤولان آموزش از خواب می پریدیم و سراسیمه بیرون می آمدیم. هنوز داخل کانال و در حالت بین خواب و بیداری بودیم مینی ضد تانک به همراه یک بشکه انفجاری در یک سمت کانال با صدایی مهیب و آتشی به ارتفاع چندین متر منفجر می شد. به طوری که حرارت آتش و موج انفجار به شدت آزارمان می داد. هنوز می خواستیم بفهمیم چه اتفاقی افتاده، در سمتی دیگر انفجاری دیگر و تازه مصیبت وقتی شروع می شد که در تاریکی شب به خط می شدیم و فرمانده با چراغ قوه نگاه می کرد تا ببیند همه مرتب هستند؛ یعنی بند پوتینی یا دکمه ای باز نباشد که اگر این طور بود آن فرد بیچاره می شد. خلاصه آموزشی با تمام سختی هایش، از راهپیمایی های چند کیلومتری همراه با سینه خیز و مرغی راه رفتن گرفته و راهپیمایی هایی در صبح های سرد ارتفاعات ایلام تا گردن داخل آب رودخانه کنجان چم، همه و همه تمام شد.

بعضی طاقت نمی آوردند و به واحدهای دیگر منتقل می شدند. ما را برای یک مرخصی اجباری و تاکتیکی به اهواز آوردند و از آن جا به امیدیه تا با هواپیما به مشهد بفرستند. سفر ما با هواپیما هم ذکرش خالی از لطف نیست. هواپیمای مسافربری نه چندان بزرگ که صندلی هایش را برداشته بودند و به صورت سالنی بزرگ درآمده بود. همه سوار شدیم. وقتی تقریباً تمام سالن پر شد، یکی از مسؤولان بالا آمد و گفت عده زیادی از همرزمان شما هنوز سوار نشده اند، نام امام زمان را می برم، همه بلند شوید و به سمت عقب هواپیما فشار بیاورید تا جا برای دیگران باز شود. (قابل توجه همه آن هایی که امروز با هواپیما مسافرت می کنند.) داخل هواپیما تا مشهد چه گذشت در حالی که هر لحظه احتمال حمله هوایی هم می رفت، از آن می گذرم؛ فقط همین قدر بگویم که در مشهد وقتی هواپیما روی باند توقف کرد، بچه ها آن قدر برای پیاده شدن عجله داشتند که در هواپیما از جا کنده شد.

بالاخره مرخصی تمام شد . به منطقه برگشتیم. ما را برای آموزش بلم کنار هور بردند. آموزش داخل آب آن هم در زمستان و برای کسانی چون من که شنا بلد نبودم خالی از لطف نبود. بلم های باریکی که به محض این که پا داخل آن می گذاشتی واژگون می شد. چون فقط دو نفر سوار می شدند، اگر نفر اول به سلامت می نشست؛ نفر دوم که می خواست سوار شود زحمت واژگ.ن کردن و انداختن هر دو نفر را می کشید. آرام آرام به این وضعیت عادت کردیم. همراه با شخصیتی مثل شهید دوستی داخل بلم روی آب در راهکارهای هور، صدای قورباغه ها و آرامش شب زیر نور ماه، جداً شب هایی به یاد ماندنی بود. این آموزش ها نشان می داد که عملیات آینده عملیاتی آبی – خاکی خواهد بود.

بالاخره زمان موعود فرارسید و از قرارگاه تاکتیکی اولین گروه از ما جدا شدند. شهید فیاضیان هم جزء آن ها بود. آن ها می بایست شب عملیات داخل نی ها با بلم خود را به کمین های عراقی ها می زدند و آن ها را منهدم می کردند تا دیگر نیروها بتوانند با قایق های تندرو به خط بزنند. نمی دانم چرا ناخودآگاه هنگامی که شهید فیاضیان از عقب کمپرسی برایم دست تکان می داد، برای اولین بار گریه ام گرفت. آن ها رفتند و دیگر حتی جنازه هایشان تا چند سال بعد به دست نیامد. عملیات بدر شروع شده بود.